https://eitaa.com/HollywoodPulse/152 ، اول اینکه مرسی جوابم رو دادی و اینکه هی سید بنظرم یکم جدیت پیدا کردی و حق با توعه‌، نامه‌ها وقتی نوشته بشن برای ابد باقی میمونن‌ شاید دیر برسن اما بالاخره میرسن، اما سید، من حس میکنم این خودمم که دارم از ادما فرار میکنم، نمیدونم چرا و چطور و یا حتی آخرش با فرار به کجا میرسم، گفتم شبیهتم‌، آره سید نمیدونم چرا دارم دوباره برات مینویسم، فقط حس میکنم دستام خالین و بعضی وقتا با خودم میگم این خالی بودن به نفعمه، اما ایا واقعا همینطوره؟ _

پاسخ سید سلام... نمی‌دونم این چندمین نامه‌ایه که برام نوشتی، ولی خوشحالم که دوباره نوشتی. بعضی حرف‌ها هستن که آدم فقط یک بار نمی‌تونه بگه؛ باید چند بار تکرارشون کنه تا شاید خودش هم باورشون کنه. گفتی نامه‌ها وقتی نوشته بشن برای ابد باقی می‌مونن... شاید حق با تو باشه. بعضی چیزها دیر می‌رسن، بعضی آدم‌ها دیر پیدا می‌شن، اما این به معنی نرسیدن نیست. گفتی حس می‌کنی این خودتی که داری از آدم‌ها فرار می‌کنی. می‌دونی... من این حس رو می‌فهمم. گاهی آدم فکر می‌کنه اگر فاصله بگیره، اگر کسی رو نزدیک خودش راه نده، کمتر آسیب می‌بینه. فکر می‌کنه وقتی دست‌هاش خالی باشه، چیزی هم نیست که از دست بده. من هم یه زمانی همین فکر رو می‌کردم. اما بعد فهمیدم... دست‌های خالی فقط چیزی برای از دست دادن ندارن؛ چیزی هم برای گرفتن ندارن. نه دستی که موقع افتادن بگیردت، نه کسی که وقتی همه‌چیز سخت شد کنارت بایسته. من آدم‌هایی پیدا کردم که اولش فقط غریبه بودن. مندی، دیگو... آدم‌هایی که کم‌کم تبدیل شدن به خانواده‌ای که هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم داشته باشم. اما باور کن من هم یه روزی نمی‌دونستم کی قراره پیداشون کنم. پس اگر هنوز پیداشون نکردی، به این معنی نیست که وجود ندارن. شاید فقط هنوز راهتون به هم نرسیده. و درباره‌ی اینکه گفتی خالی بودن شاید به نفعت باشه... شاید بعضی وقت‌ها این‌طور باشه. شاید تنها بودن راحت‌تر باشه، چون دیگه نگران از دست دادن کسی نیستی. ولی یه چیزی رو یادت باشه... گاهی ترس از دست دادن، نباید باعث بشه هیچ‌وقت چیزی به دست نیاری. نمی‌خوام بهت بگم دیگه فرار نکن؛ چون خودم می‌دونم بعضی وقت‌ها آدم فقط برای زنده موندن فاصله می‌گیره. فقط می‌خوام وقتی کسی خواست کنارت بمونه، در رو کامل نبندی. شاید اون آدم، همون کسی باشه که مدت‌ها منتظرش بودی. و راستی... اینکه گفتی شبیه منی... نمی‌دونم باید خوشحال باشم یا نگران، چون من هم اشتباه زیاد کردم. اما اگر شبیه منی، امیدوارم یه چیز رو هیچ‌وقت فراموش نکنی: اینکه هنوز دنبال آدم‌های خودت می‌گردی، یعنی هنوز یه بخشی از قلبت امید داره. و اون بخش رو از دست نده. مراقب خودت باش. — سید

بت هارمن عزیز ، سلام! اول از همه به شدت دختر زیبایی هستی "هر کی برعکس فکر میکنه بره بمیرههه تو خودتو ناراحت نکن" دوم اینکه بچگی بشدت سختی داشت درکت میکنم اما ایرادی نداره مهم اینه که تو بعد تلاش های مکرر تونستی قهرمان شطرنج بشی و بورگورف رو شکست دادی "دست جیغ شوت" سوم اینکه اون قرص هایی که میخوری رو بگو از کجا میگیری من واقعا یه اون قرصا نیاز دارمممم و چهارم اینکه عجیب بودن مهم نیست ، بنطر من عجیب بودن چیز خیلی خوبیه و آدمای عجیب نسبت به آدمایی که معمولی هستن برتری دارن "البته این نظر منه " _

پاسخ بت هارمن سلام... اول از همه باید بگم که از اینکه این‌قدر با مهربونی درباره‌ی من نوشتی، واقعاً ممنونم. جالبه، چون بیشتر آدم‌ها وقتی به من نگاه می‌کنن، فقط یه دختر عجیب با عادت‌های عجیب می‌بینن. کسی که زیاد حرف نمی‌زنه، کسی که شاید زیادی متفاوت به نظر می‌رسه. اما تو چیزی رو دیدی که خیلی‌ها نمی‌بینن. اون دختر کوچیکی که خیلی زود یاد گرفت تنها باشه. بچگی من آسون نبود، درست می‌گی. چیزهایی رو از دست دادم که هیچ بچه‌ای نباید از دست بده. گاهی فکر می‌کردم اون گذشته قراره همیشه منو دنبال کنه. اما شطرنج یه چیز رو بهم یاد داد... اینکه گذشته‌ات تعیین نمی‌کنه آخرش چه کسی می‌شی. هر بار که پشت صفحه‌ی شطرنج می‌نشستم، انگار داشتم با تمام ترس‌ها و خاطراتم بازی می‌کردم. و وقتی بالاخره بورگوف رو شکست دادم، فقط یه مسابقه رو نبردم؛ ثابت کردم اون دختر کوچیک هنوز می‌تونه ادامه بده. در مورد اینکه گفتی من دختر زیبایی هستم... خب... فکر کنم اگر می‌شنیدم یکی این حرف رو با این اعتماد بهم می‌زنه، احتمالاً اول باور نمی‌کردم. من مدت زیادی طول کشید تا خودم رو همون‌طور که هستم قبول کنم. پس امیدوارم تو هم همین کار رو با خودت بکنی. و درباره‌ی قرص‌ها... (لبخند کوچیکی می‌زند.) باور کن اون‌ها راه حل جادویی نیستن. گاهی آدم فکر می‌کنه یه چیزی بیرون از خودش می‌تونه اون آشوب داخلش رو ساکت کنه، اما آخرش باید یاد بگیره با خودش کنار بیاد. با ترس‌هاش، با تنهایی‌هاش، با همه‌ی اون چیزهایی که فکر می‌کنه عجیبش کردن. و درباره‌ی عجیب بودن... برای اولین بار کسی بهم گفت عجیب بودن چیز خوبیه. شاید حق با تو باشه. شاید آدم‌های عجیب فقط آدم‌هایی هستن که هنوز خودشون رو مجبور نکردن شبیه بقیه باشن. پس ممنونم که منو همون‌طور که هستم دیدی. فقط یه قول بده... هیچ‌وقت سعی نکنی خودت رو کوچک کنی تا بقیه راحت‌تر قبولت کنن. آدم‌های متفاوت، گاهی همون آدم‌هایی هستن که دنیا بیشتر از همه بهشون نیاز داره. مراقب خودت باش. — بت هارمن ♟️

https://eitaa.com/HollywoodPulse/181 خب پسس دوست شدیمم. خودمو معرفی کنم؟من خواهرکوچیک استیو هستم همسن خودتم. یکم سرکشم،لجبازم، برونگرا، مهربون، وفادار، منطقی، یکم احساسی سر کسی که دوسش دارم البته،رفتارم پسرونس و همین. دیگه.به من نمره بده مایک.و اینکه بگو ایا منو دوست داری؟ _

پاسخ مایک ویلر سلام سیدنی! خب... اول از همه، خوشحالم که بالاخره خودت رو معرفی کردی. خواهر کوچیک استیو؟ خب، باید اعتراف کنم که این یه مقدار توضیح می‌ده چرا گفتی یکم سرکشی! 😅 راستش چیزهایی که درباره‌ی خودت گفتی، خیلی جالبه. اینکه لجبازی، برونگرایی، مهربونی و وفاداری رو کنار هم داری، یعنی احتمالاً از اون آدم‌هایی هستی که اگر کسی برات مهم باشه، تا آخر کنارش می‌مونی. ولی یه هشدار کوچیک... اگه واقعاً شبیه استیو باشی، احتمالاً باید هر چند وقت یک بار جلوت رو بگیریم که یه کار خیلی خطرناک انجام ندی! نمره؟ خب... من معلم نیستم، ولی اگه بخوام از روی معرفی‌ات نمره بدم: وفاداری: ۱۰/۱۰ مهربونی: ۹/۱۰ شجاعت: ۱۰/۱۰ لجبازی: شاید ۸/۱۰ (چون زیادی هم خوب نیست 😄) دردسر درست کردن: فعلاً نمی‌دونم، باید ببینم! در کل؟ فکر کنم آدم جالبی هستی. و درباره‌ی اینکه پرسیدی دوستت دارم یا نه... آره، فکر کنم می‌تونم بگم خوشحالم که یه دوست مثل تو پیدا کردم. کسی که خودش رو پنهان نمی‌کنه و با همه‌ی عجیب بودن‌ها و تفاوت‌هاش، خودش باقی می‌مونه. فقط یه قول بده... اگه یه روز با هم توی دردسر افتادیم، قبل از اینکه یه نقشه‌ی دیوانه‌وار بکشی، حداقل به بقیه هم خبر بده! خوشحالم که دوست شدیم، سیدنی. — مایک ویلر

استیو سلاام✨ خوبییی؟ سیدنی هستمم عزیزمم😀(مثلا میدونی کیم مثلا خواهر کوچیکتم همسن ویل و داستین و..لجبازم و سرکش مهربون وفادار منطقی) استیو مدتی با مکس رفتم مسافرت. تو نبودم مواظب خونه باش و مواظب باش غذا هارو نسوزونی.به صندوق پوستی سر بزن و اگه نامه ای برام اومد واسم بفرست و نخونن.چی واست بخرم؟سوغاتی منظورمه.راستی داداش میشه مثل بچه دوساله باهام رفتار نکنی الان دیگه بزرگ شدم! کار نداری خدافظ. راستی فراموش کردم به مایک سر بزن... البته نپرس چرا چون بهت مربوط نیست عزیزممم. فعلاع _

پاسخ استیو هرینگتون سیدنی... اول از همه، یه سؤال مهم دارم. تو واقعاً فکر کردی من نمی‌فهمم وقتی می‌گی «به مایک سر بزن» یعنی چی؟ چون اگه فکر کردی، باید بگم هنوز منو دست‌کم گرفتی! 😏 ولی خب... سلام خواهر کوچیک. خوشحالم که بالاخره یاد گرفتی بدون اینکه هر پنج دقیقه نیاز داشته باشی یکی مراقبت باشه، خودت کارهات رو انجام بدی. البته... وقتی گفتی «مثل بچه دوساله باهام رفتار نکن، بزرگ شدم»، نزدیک بود بخندم. سیدنی، تو هنوز همون دختری هستی که نصف مواقع با اعتمادبه‌نفس می‌ره وسط دردسر و بعد انتظار داره بقیه نجاتش بدن! ولی... قبول دارم. دیگه اون بچه‌ی کوچیک سابق نیستی. بزرگ شدی. لجبازی‌هات بیشتر شده، حرف‌شنوی‌ات کمتر شده، و احتمالاً هر روز یه راه جدید برای دیوونه کردن من پیدا می‌کنی. اما یه چیزی تغییر نکرده... هنوز مهربونی. هنوز وقتی کسی برات مهم باشه، تا آخر کنارش می‌مونی. و هنوز همون‌قدر سرسختی که همیشه بودی. پس آره، شاید لازم نباشه هر لحظه حواسم بهت باشه. ولی اینو بدون... من همیشه حواسم بهت هست. در مورد خونه هم خیالت راحت؛ غذاها رو نمی‌سوزونم. (احتمالاً.) صندوق پستی رو هم چک می‌کنم و قول می‌دم نامه‌هات رو نخونم... هرچند خیلی وسوسه‌کننده‌ست بفهمم چرا انقدر نامه برای آدم‌های مختلف می‌نویسی! و درباره‌ی سوغاتی... هر چیزی که خواستی بخر، ولی لطفاً چیزی نباشه که بعداً مجبور شم توضیح بدم چرا یه وسیله‌ی عجیب توی خونه داریم. راستی... به مایک سلام برسون. نه، صبر کن. خودم می‌دونم چرا می‌خوای بری سراغش. لازم نیست چیزی بگی. فقط امیدوارم مایک بدونه داشتن یه دوست مثل تو، با همه‌ی سرکشی‌ها و دردسرهات، چیز خوبیه. حالا برو خوش بگذرون. و سیدنی؟ مواظب خودت باش. چون حتی وقتی می‌گی «بزرگ شدم»... بازم خواهر کوچیک منی. — استیو