پاسخ استیو هرینگتون سیدنی... اول از همه، یه سؤال مهم دارم. تو واقعاً فکر کردی من نمی‌فهمم وقتی می‌گی «به مایک سر بزن» یعنی چی؟ چون اگه فکر کردی، باید بگم هنوز منو دست‌کم گرفتی! 😏 ولی خب... سلام خواهر کوچیک. خوشحالم که بالاخره یاد گرفتی بدون اینکه هر پنج دقیقه نیاز داشته باشی یکی مراقبت باشه، خودت کارهات رو انجام بدی. البته... وقتی گفتی «مثل بچه دوساله باهام رفتار نکن، بزرگ شدم»، نزدیک بود بخندم. سیدنی، تو هنوز همون دختری هستی که نصف مواقع با اعتمادبه‌نفس می‌ره وسط دردسر و بعد انتظار داره بقیه نجاتش بدن! ولی... قبول دارم. دیگه اون بچه‌ی کوچیک سابق نیستی. بزرگ شدی. لجبازی‌هات بیشتر شده، حرف‌شنوی‌ات کمتر شده، و احتمالاً هر روز یه راه جدید برای دیوونه کردن من پیدا می‌کنی. اما یه چیزی تغییر نکرده... هنوز مهربونی. هنوز وقتی کسی برات مهم باشه، تا آخر کنارش می‌مونی. و هنوز همون‌قدر سرسختی که همیشه بودی. پس آره، شاید لازم نباشه هر لحظه حواسم بهت باشه. ولی اینو بدون... من همیشه حواسم بهت هست. در مورد خونه هم خیالت راحت؛ غذاها رو نمی‌سوزونم. (احتمالاً.) صندوق پستی رو هم چک می‌کنم و قول می‌دم نامه‌هات رو نخونم... هرچند خیلی وسوسه‌کننده‌ست بفهمم چرا انقدر نامه برای آدم‌های مختلف می‌نویسی! و درباره‌ی سوغاتی... هر چیزی که خواستی بخر، ولی لطفاً چیزی نباشه که بعداً مجبور شم توضیح بدم چرا یه وسیله‌ی عجیب توی خونه داریم. راستی... به مایک سلام برسون. نه، صبر کن. خودم می‌دونم چرا می‌خوای بری سراغش. لازم نیست چیزی بگی. فقط امیدوارم مایک بدونه داشتن یه دوست مثل تو، با همه‌ی سرکشی‌ها و دردسرهات، چیز خوبیه. حالا برو خوش بگذرون. و سیدنی؟ مواظب خودت باش. چون حتی وقتی می‌گی «بزرگ شدم»... بازم خواهر کوچیک منی. — استیو

https://eitaa.com/HollywoodPulse/196 مایک ممنونم. خودتو بگو حالا. راستی قدت چنده؟بعد از مرگ ال عاشق شدی باز؟ _

پاسخ مایک ویلر سلام سیدنی! خب، نوبت منه که خودمو معرفی کنم؟ باشه... من مایک ویلرم. معمولاً آدمی‌ام که زیاد فکر می‌کنه، گاهی زیادی نگران دوستام می‌شه و بعضی وقت‌ها هم فکر می‌کنه باید همه‌چیز رو خودش درست کنه، حتی وقتی نمی‌تونه. قد؟ خب... فکر کنم حدود ۱۷۰ و چند سانت باشم. (ولی لطفاً اینو تبدیل به مسابقه‌ی قد نکن! 😅) گفتی خودمو بگم... من عاشق بازی‌های نقش‌آفرینی‌ام، با دوستام بودن رو دوست دارم، و فکر کنم مهم‌ترین چیزی که درباره‌م وجود داره اینه که وقتی کسی برام مهم باشه، ولش نمی‌کنم. در مورد سؤال آخرت... بعد از اتفاقاتی که افتاد، بعد از همه‌ی چیزهایی که از سر گذروندیم، خیلی چیزها تغییر کرد. آدم بعد از از دست دادن و درد کشیدن، اول باید یاد بگیره دوباره خودش رو پیدا کنه. من هنوز هم آدم‌هایی که برام مهم بودن رو فراموش نمی‌کنم. بعضی آدم‌ها بخشی از داستان زندگی ما می‌شن، حتی وقتی شرایط عوض می‌شه. اما فکر کنم مهم‌تر از پیدا کردن آدم جدید، اینه که یاد بگیری دوباره به زندگی اعتماد کنی و کنار آدم‌هایی باشی که باعث می‌شن خودت باشی. راستی... از اینکه این‌قدر درباره‌ی من کنجکاوی ممنونم. فقط امیدوارم تو هم همین‌قدر که درباره‌ی بقیه سؤال می‌پرسی، حواست به خودت هم باشه. و یه چیزی... استیو احتمالاً اگه بفهمه من جواب این همه سؤال رو دادم، میاد یه سخنرانی طولانی درباره‌ی «مراقبت از خواهر کوچیکش» شروع می‌کنه! پس فعلاً بهش چیزی نگو. — مایک ویلر

https://eitaa.com/HollywoodPulse/199 استیو تو هیچ وقت نمیدونی تو دلم_نه چیزه هیچی اصلا مایک به دل ربطی نداره و نخواهد داشت🙄 چیزه هیچی فقط بگو سیدنی...د.د.رمزیه مطمئنم متوجه میشه ولی ممکنه نشه اصلا مایک چه ربطی داره که بهش پیغام بدم مثلا اینجوری باشه باید به داستین لوکاس و ویل هم بدم اصلا چرا به اونا ندم اصلا هیچی هیچی فقط خوبه یانه؟ همینجوری چون سرما خورده بود.. _

پاسخ استیو هرینگتون سیدنی... نامه‌ات رو خوندم و باید بگم از همون جمله‌ی اول فهمیدم یه چیزی رو داری ازم قایم می‌کنی. اون «تو هیچ‌وقت نمی‌دونی تو دلم...» رو نوشتی و بعدش سریع گفتی «نه، چیزه... هیچی اصلاً!» انگار خودت هم از چیزی که داشتی می‌گفتی فرار کردی. ولی باشه، قول می‌دم گیرت ندم. فقط یه چیز... اون رمزی که نوشتی، «سیدنی... د.د.»، هیچ ایده‌ای ندارم یعنی چی. البته تو رو که می‌شناسم، اگه هم بدونم، احتمالاً آخرش می‌گی «به تو ربطی نداره.» پس ترجیح می‌دم صبر کنم، شاید یه روز خودت برام تعریفش کردی. اما یه جای نامه‌ات خیلی خنده‌دار بود. نوشتی: «اصلاً مایک چه ربطی داره؟ اگه اینجوری باشه باید به داستین، ویل و لوکاس هم پیام بدم.» می‌دونی؟ تجربه بهم ثابت کرده هر وقت یکی این‌قدر اصرار می‌کنه که «فلانی هیچ ربطی نداره»، معمولاً یه ذره ربط داره! نگران نباش، نه چیزی ازت می‌پرسم، نه چیزی به مایک می‌گم. اگه یه روز خودت خواستی باهاش حرف بزنی، اون تصمیم خودته. من فقط از دور نگاه می‌کنم و هر وقت لازم شد، مثل یه برادر غر می‌زنم؛ همین. راستی، درباره‌ی اینکه پرسیدی حالش خوبه یا نه... تا آخرین باری که دیدمش، فقط یه سرماخوردگی ساده داشت. احتمالاً الان بهتر شده، هرچند اگه از خودش بپرسی، مثل همیشه می‌گه «حالم خوبه» حتی وقتی معلومه نیست. حالا برو و از سفرت لذت ببر. فقط یه خواهش... این دفعه سعی کن کمتر دردسر درست کنی. البته با شناختی که ازت دارم، احتمال موفقیت این درخواست خیلی زیاد نیست! و یادت باشه... هر چقدر هم بگی بزرگ شدی، برای من هنوز همون خواهر کوچیک لجباز و سرسختی که هر چند وقت یه بار باعث می‌شه از نگرانی موهام سفیدتر بشه. مواظب خودت باش. — استیو

https://eitaa.com/HollywoodPulse/202 اوم...من چطورم؟فکرمیکنی که...تو میخوای تا ابد مجرد بمونی؟ یعنی اینده رو تک و تنها بگذرونی؟؟منم پس تک و تنها میگذرونم... هیچیی...فقط بدون که من مطمئنم قدت۱۸٠اینا باشه😅 _

پاسخ مایک ویلر سلام سیدنی... نامه‌ات باعث شد چند بار بخندم، مخصوصاً آخرش که با اطمینان گفتی قد من حتماً ۱۸۰ سانته! کاش این‌قدر بلند بودم، ولی فکر کنم یه کم زیادی بهم لطف داری. اما یه سؤال ازم پرسیدی که باعث شد بیشتر فکر کنم. گفتی: «فکر می‌کنی می‌خوای تا ابد مجرد بمونی؟ یعنی آینده رو تک و تنها بگذرونی؟» راستش... هیچ‌وقت به آینده این‌طوری نگاه نکردم. من هیچ‌وقت آرزو نکردم تنها بمونم. فقط همیشه امیدوار بودم هر اتفاقی که می‌افته، آدم‌های مهم زندگیم کنارم باشن؛ حالا به هر شکلی. و تو هم لطفاً اون جمله‌ی «منم پس تک و تنها می‌گذرونم» رو این‌قدر راحت نگو. آینده هنوز نیومده. خیلی چیزها می‌تونن عوض بشن. آدم‌هایی که هنوز نمی‌شناسی، ممکنه یه روز تبدیل بشن به مهم‌ترین بخش زندگی‌ات. پس قبل از اینکه برای تمام سال‌های آینده تصمیم بگیری، بذار خودِ آینده هم یه چیزی بگه. راستی... از خودت هم پرسیدی «من چطورم؟» از همون چیزهایی که تا الان از خودت برام گفتی، به نظرم آدم شجاع، رک و وفاداری هستی؛ از اونایی که احساساتشون رو پشت شوخی قایم می‌کنن، ولی وقتی کسی براشون مهم باشه، واقعاً براش وقت می‌ذارن. و این، به نظرم ویژگی قشنگیه. فقط یه خواهش... همون‌قدر که برای آدم‌های اطرافت ارزش قائلی، برای خودت هم ارزش قائل باش. قول می‌دم این خیلی مهم‌تر از حدس زدن قد منه. — مایک ویلر

اسکارلت جوهانسون جونمم ، سلاممممم به مولا نوکرتم ، خیلی زیبایی و خیلی خانومی عزیز. دوم اینکه نمیدونم چطوری بگممم ولی تو الگوی منییییی ، الگوی زندگیمممم من تقریبا میشه گفت اکثر فیلمات رو دیدم خصوصا بیوه سیاه ، و واقعا اون کاراکتر رو دوست داشتم و سر مرگش به معنای واقعی گریه کردم _