دو صد تاکستان غَمَمْ بود که شب پیک می زد به صبح ، وَ آن همه شادمانی بی رحمانه کم آورد از هجومِ ناگاهِ غمی جانکاه ..

صبحِ بی طاقت فشرده می شود برای شب شدن و شب طاقِ قلبم تاق می شود برایِ غم شدن ، من کم شدم به اشکِ قطره هایِ خونِ در گلو و سرفه ها .

به جانِ من که جانِ من همیشه محوِ جانِ توست.

صبا آورده نغمه‌یِ نوروزی پر کن قدح با شادیِ پیروزی

اگر ایران به جز ویران سرا نیست من این ویران سرا را دوست دارم اگر آب و هوایش نیست دل‌کش من این آب و هوا را دوست دارم تمام عالم از آن شما باد من‌ این یک‌ تکه‌ جا را دوست‌ دارم

ارغوان این چه رازیست که هر بار بهار با عزای دل ما می‌آید؟ که زمین هر سال از خون پرستوها رنگین است وین چنین بر جگر سوختگان داغ بر داغ می‌افزاید؟ ارغوان پنجه خونین زمین دامن صبح بگیر وز سواران خرامنده خورشید بپرس کی بر این دره‌ی غم میگذری ؟