دیگه نمیگه چرا رفت

میگه به کتفم که رفت

میگه به منچه که رفت

هرکس حد و توانی داره!

اگه یکی نمیره و نشسته رفتنای شمارو نگا میکنه فک نکنین نمیتونه بره

میتونه ولی صبرمیکنه

اونوقت که به حدش رسید میره و دیگه برنمیگرده!

وقتی یکی خودش و میزنه به در و دیوار خودش و تیکه تیکه میکنه تا برگردین نگین نه و مثه یه تیکه آشغال باهاش برخورد کنین

دلم میخواد دیل بزنم دور شم از این فضای کذایی احمقانه مجازی ولی نمیتونم!

دلم میخواد موبایلم و بکوبونم تو دیوار تا خورد بشه و دیگه نداشته باشمش تا انقد حرص بخورم

دلم میخواد خیلی از کارارو انجام بدم ولی نمیدم واسه همونایی که میان و میرن و حتی به کتفشونم نیست

دلم میخواد مثه کسایی که نه احساس دارن نه قلب رفتار کنم بگم به درک بگم به کتفم رفت؟خب چیکارش کنم وللی نمیتونم!حتی اگه اینکارم کنم عمق وجودم درد میگیره میشکنه