شب بخیر.

یه تئوری خیلی قشنگ هست که می‌گه: "اگه تو زندگی الانت یکیو دیدی و به دلت نشست، فکر کردی یه چیزی تو وجودش هست که با بقیه فرق داره، جوری که انگار سال‌هاست که می‌شناسیش؛ در واقع تو زندگی قبلیت اون آدم یکی از صمیمی‌ترین آدم‌های زندگیت بوده." پ.ن:این خیلی قشنگ بود:")

_قلب‌های‌شیشه‌ای_

کاش میشد ذهن آدما رو خوند تا فهمیدن احساسات و تفکراتی که نسبت بهت دارن راحت بشه

ولی من میدونم حتی اکه این قابلیت و داشتم بازم حس میکردم همه ازم متنفرن:/

هیچوقت فک نمیکردم دلم انقد برات تنگ شه که از کلافگی بخوام گریه کنم. سپرده بودمت به خاطره های سیاهم به عمق ذهنم ولی هنوز آهنگایی که برام فرستادی و دارم،هنوز لبخندات گوشه ی ذهنمه،هنوز حرفایی که وقتی گریه میکردم بهم میزدی یادمه.منِ پیشِ تو خودم بود،خودِ خودم.میگفتی خودم و دوست داری میگفتم توهم میزنی خودم قشنگ نیست دعوام میکردی.پیش تو رنگی بودم ولی حالا سیاهِ سیاهم. میدونی اصولا همه نیاز دارن به یه آدم که خلا های روحشون و پر کنه و تو همون آدم بودی برای من.خلا روحیم و پر کردی بهش زندگی دادی ولی یهو ولش کردی نمیتونستم کاری برای روحِ خستهِ زخم خوردم انجام بدم فقط میتونستم نگاهش کنم و نگاهش کنم و نگاهش کنم... خیلی وقته از رفتنت میگذره و دوباره خلا های روحم سرباز کردن و به هرچی چنگ میزنم تا آرومشون کنم تا زندگیم تو سراشیبی قرار نگیره ولی تو نیستی که کمکم کنی.دست و پا زدنام برای نیوفتادن تو چاه رو نمیبینی. با اینکه دلیلی برای رفتنت نیاوردی،با اینکه همش و با یه حرف خلاصه کردی و هنوز با رفتنت کنار نیمدم،هنوزم فک میکنم کنارمی،هنوزهم وقتی ذوق میکنم و پنهانش میکنم منتظرم بهم بگی نیازی نیست پنهانش کنی ،هنوزم منتظرتم‌هنوزم... و این احمقانه ترین حرف زندگیمه ولی دلم برات تنگ شده...

اصلا از شر همه ی گرفتگی های روح"فَرّوإلَی‌الْحُسَیْن"

به قول یکی اونایی که ریشَشون با خاک کربلا گره خورده هرکاری کنن بازم نمیتونن ریششون و ببرن یه نقطه ای از زندگیشون برمیگردن به اصلشون یه جایی از زندگیشون خود امام حسین دستشون و میگیره. میخوام بگم ماها که اصل و ریشمون و گاهی یادمون میره یادمون میره‌ شیره ی روحمون با کجا گره خورده،یادمون میره اولین چیزی که از این دنیا چشیدیم خاک کربلا بوده ولی امام‌ حسین خودت دستمون و بگیر و نزار از ریشمون دور شیم:)