نمیفهمم چرا وقتی یکی میگه با دوست صمیمیم یا هرکی که خیلی دوسش داشتم بهم زدم یا رابطمون شکرآب شد میگن اشکال نداره عادت میکنی. عادت که میکنه ولی اشکال نداره؟چرا اتفاقا خیلی اشکال داره. کلی خاطره، کلی لحظه‌های خوب و بد، کلی دیوونه بازیا، کلی چیزای دیگه برات میمونه که با حسرت میان تو ذهنت و حالا واقعا اشکال نداره؟

اگه قرار بود بخاطر همه‌چیزایی که تو ذهنمه بخوابم تا اذیتم نکنن احتمالا به اصحاب کهف میپیوستم🚶🏻‍♂

وقتی از عدم تمرکز و پرش ذهن حرف میزنم:

.

.

اینم دوسش دارم

بعد دیدن برنامه این هفته دچار تیک عصبی شدم.

نت گرفتم ولی حالا نه پیامکش میاد نه خودش *خنده عصبی

رو تخته مدرسه نه ولی توی دفترم کشیدمشون! پ.ن¹:دلم برای ریک و مورتی میسوزه که انقدر داغون کشیدمشون. پ.ن²:اون جمله و اون شیش ضلعی وسط فقط برای خالی نموندن صفحه‌س

ولی من سر کشیدن موهای مورتی پاره شدم😃(به دلیل وسواس که حتما باید عین خودش بشه) این دفترم و تازه افتتاح کردم انقدم جلدش خوشگله بعد فرض کنین صفحه اولش همچین چیزیه ولی پوریای ولی‌ش و دوس دارم