امروز با بچه ها بحث این بود که از دانشگاه میترسیم چونکه نمیتونیم با دیگران ارتباط برقرار کنیم بعد من یاد این اوفتادم که من بعد شیش سال که با یه سری از بچه‌هامون تو یه مدرسم حتی گاها سلام علیکم نمیکنیم:/ اوضاع من اینجوریه که بعضی اوقات حتی پیش دوستامم راحت نیستم که البته تقصیر اونا نیست برمیگرده به کارکرد ذهنیم:/

یعنی اینطوریه که یه مدت دلم میخواد با هیچکس راحت نباشم، هیچی نگم ولی یه مدت اینجوریه که دوستام باید با طناب ببندنم به صندلی که شلوغ نکنم حس میکنم دچار دوقطبی شدم اونم‌ از اول زندگیم 😐

داشتم به زود گذشتن زمان فکر میکردم که یادم افتاد هفت روز دیگه تولد ۱۸سالگیمه:)) ۱۸سال زندگی، ۱۸سال نفس کشیدن..

با این دارم به این فکر میکنم که بیست سه روز نمونده و بعدش معلوم نیست کی دوستام و ببینم و هنوز درست حسابی بغلشون نکردم:)))))))) تا آخر دنیا:)))))))

امروز همه چی عجیب شده فکر کنم طبیعی باشه بعد اینهمه مدت که سعی کردم غلیان احساسات نداشته باشم امشب اینطوری شم

البته میتونه تاثیر خوندن ریاضی‌هم باشه😐 لعنتی یه کاری میکنه آب روغن قاطی کنی

اگه انقد ریاضی و بلدین که برای امتحانای ریاضی نمیخونیدش تبریک میگم شما یه خر شانسین

یادی کنم از این حق عظیمم

همین بخدا.

وقتی اینطوری میشم تهش اینه‌که دلم میگیره. بعد میگن چرا از غلیان احساسات بدت میاد.

خیلی دعا کنین

_چی میخوای؟ +داروی ضد دلتنگی:)