📪 پیام جدید لعنتی میدونی من چقد با خودم کلنجار میرم تا حرفمو بزنم؟ میدونی چقد سخته دو ساعت نشان موسو رو ارسال نگه داشتم؟ من هیچوقت هیچکسو اگنور نکردم اما بقیه تا دلت بخواد کردن. https://eitaa.com/32195407/105343 قبلا چنل زدم بازم اوضاع همین بود سوو. انگار اصلا دیده نمیشم انگار فاکینگ نامرئی‌ام.شاید واقعا حرفام ارزش بیان ندارن و اونا حق دارن. وای باورم نمیشه پسر، علاوه بر خانواد که همیشه سانسورم کردن درمورد بقیه هم همینو میبینم. کاش لااقل سانسور بود این کلا انکاره وجوده ... واقعا نمیفهمم باید چه کار کنم سوو. حس میکنم هیچوقت «خوب» بودن برای ادما کافی نبوده. ادما دنبال افراد دردسر ساز و پرهیاهون و اگه تو خوب باشی ناکافی‌ای. اگه اهمیت بدی چون همیشه اهمیت میدادی بی ارزشی ... + نه نه واقعا همه ادما اینجور نیستن فقط هنوز باهاشون مواجه نشدی مطمئنم.. وقتی مشکل از تونیست انقد ناراحت نباش اگه میخوای یبار دیگه چنل بزن هوم؟ شاید اینسری با ادمای بهتری مواجه شی.. دعامیکنم برات و اینکه خواستی بیا همینجا حرف بزن ناز سعی میکنم حس بدی بت ندم و ادم خوبی باشمم✨💘

پیرو این ناشناس، حقیقتا خیلی حرف داشتم که بزنم، درواقع به عنوان کسی میخوام این حرفارو بزنم که به مدت دوسال حداقل درگیر همچین چیزی بود و شاید هنوزم باشم ولی نه به شدت قبل، یه چیزی که گفتی رو قبول دارم، اونم اینکه آدم‌ها، انسان‌های پرهیاهو و پر سر و صدا و به اصطلاح آدم‌هایی که ابراز وجود کنن رو بیشتر دوست دارن، حالا شایدم دوست نداشته باشن ولی خب بیشتر تحویل میگیرن، دلیلشم مشخصه چون آدما بنده‌ی شنیدنن، بنده‌ی منش نیستن، نمیبینن تو چیکارمیکنی، میخوان بشنون که تو چیکار میکنی، چه فکری داری، چه نگاهی داری، به شکل اشکال هم نمیشه بهش نگاه کرد، یعنی نمیشه گفت خب آدما مشکل دارن که اینطورین، ذات خلقت اینطوریه برای همینه که خدا میاد قرآن میاره چون آدم‌ها نمیتونن ببینن و یادبگیرن، باید بشنونن و بخونن تا یاد بگیرن، یعنی یه جورایی کلب نگرن، هرکی بیشتر حرف بزنه قربون اون میرن از این توضیحات که بگذریم میخوام بگم مشکل تو نیست که آدم‌ها بهت گوش نمیدن یا ایگنور میکنن، حتی مشکل آدمام نیست که اینطورین، این تفاوتاس، تفاوتاس که باید درک بشه، حالا کسی درک نمیکنه نباید که خودت و بخاطرش عذاب بدی، دارم جدی میگم، واقعا عذاب دادن خود بخاطر آدم‌ها تنها کاری که میکنه اینه‌که تو پیر میشی و روانت نابود میشه، یه چیز دیگم که میخواستم به عنوان کسی بگم که به حرفایی که میخواد بزنه خیلی فکر میکنم یا به اصطلاح اورثینکره و داره تلاش میکنه کمتر اینطوری باشه، اینه‌که رها تر باش، فکر کردن زیادی به حرفا باعث میشه ذهنت گنجایش اطلاعات مفید دیگه‌رو نداشته باشه، وقتی بحثی رو میبینی که جالبه و دوست داری توش شرکت کنی، شرکت کن توجه نکن ممکنه تپق بزنی یا مسخره بشی، آدما هیچی از حرفای تو و تپقای تو یادشون نمیمونه، ولی یادشون میمونه شجاعت اینو داشتی که تو اون بحث شرکت کنی، ایگنورت کردن؟زیرلب یه به درک بگو و از اون جمع بیا بیرون یا ارتباطت رو کم کن، باور کن آدما مخصوصا آدم‌های اینطوری ارزش وقت گذاشتن ندارن، چه بسا که وقتی تو از اون جمع خارج بشی تازه بفهمن چه چیزی رو‌از دست دادن، گاهی اوقاتم نمیفهمن که خب بسته به فهم خودشون داره، و اینکه باورکن اگر ذهنت و آزاد کنی و به هر حرف و حرکتت فکر نکنی آدمی که باید میاد سمتت، آزاد باش، بذار افکارت بیشتر روی زبونت جریان پیدا کنه، اشکالی نداره اگر آدما افکارت و جالب نمیدونن یا اشکالی نداره اگر افکارت عجیبه، مهم اینه که در نوع خودته، اینجوری خودت خیلی راحت تری، واقعا آدم‌ها ارزش اینو ندارن که روح و روانت رو بخاطرشون بهم بریزی،اهمیت نمیدن؟کمتر اهمیدت بده، ایگنور میکنن؟ بی‌توجه باش، القا میکنن کافی نیستی؟چرا براشون کافی باشی؟لپ کلامم اینه که نزار آدم‌ها تعیین کنن تو چقد ارزش داری و نذار ذهنت به سمت اونا بره، درواقع نذار ذهنت مثل یه گرگ بشه برای تو.

یه قیدی باید اینجا بزنم، اینکه میگم اهمیت ندادن، اهمیت نده منظور بی مهری نیست، یعنی مثلا اینطوری نشه که ازت آب خواست بهش آب ندی، صرفا مثل یه غریبه باهاشون رفتار کن، آب خواست بهش آب بده ولی رفتار و حرفاش برات مهم نباشه و بهش فکر نکن

خلاصه که بچه‌ها دنیا اندازه‌ی عطسه‌ی یه بز ارزش نداره، زیاد جدیش نگیرین.

بعد عمری خدا توفیق داد بیام مسجد و وای از اخلاق پیرزنای مسجدی.

خدا مساجد و از دستشون نجات بده فقط.

وقتی استعدادا و هنرای بقیه‌رو میبینم واقعا حسودیم میشه، چون احساس میکنم هیچ استعداد و هنر خاصی ندارم.

باید اینطوری بگم که من از هر هنری یه ذره میدونم، مثلا گلدوزی و ربان دوزی بلدم اما درحد کم، نقاشی بلدما ولی در همون حد کم، خوشنویسی بلدم اما درحدیه که دست‌ خطم خوبه، بافت مو بلدم اما نه حرفه‌ای، برای همین احساس میکنم هنر خاصی ندارم و در برابر خیلیا هیچی نیستم.

اگر یکی از اینارو ادامه داده‌ بودم میتونستم به شدت حرفه‌ای باشم ولی هیچوقت نمیتونم رو یه چیز ثابت بمونم، حوصلم سر میره، خسته میشم و واقعا این حالت عذاب‌آوره.

حالا دلیلی که هنرارو نمیتونم ادامه بدمم جالبه، چون فکر میکنم باید کاری که در لحظه انجام میدم صد از صد باشه، یعنی اگر نود و نه از صد باشه دارم وقت و مواد رو حروم میکنم و وای من، چقد من بی استعداد و بی عقلم که فکر میکنم تو اینکار استعداد دارم.

حتی تو آشپزیم همینطوریم، اگر غذام باب میلم نباشه احساس میکنم دنیا به آخر رسیده، مهم نیست کسی بهم بگه غذام خوشمزه شده یا نه فقط کافیه باب میلم نباشه، احساس میکنم بدترین و مزخرفترین آشپز دنیام:)))))) زن تو اولین بارته داری فلان غذارو درست میکنی، رها کن.

بچه‌ها حالا یه چیز جدیدتر، تو عکس گرفتنم اینجوری شدم، تنها چیزی که با فراق بال میرفتم سراغش عکس گرفتن بود ولی الان وقتی عکس میگیرم از هزارتا زاویه نگاهش میکنم و آخرش به نظرم زشت‌ترین و ضایع‌ترین عکسی شده که تاحالا دیدم:)))))))) پ.ن: برای همین کمتر عکس میذارم، چون ترجیح میدم عکس نگیرم.