-

که آتیش میپیچه به پرپای خودم.

غَم داره چِشات! مَگه مَن مُردَم؟

‌من نه تنها صد خودم و گذاشتم، صدتا هم از این‌ور اون‌ور جور کردم، اونم گذاشتم.

-

-

چه خبر از اونایی که میگفتن وقتی حالت بده کنارتن؟

4:06

ارسطو، تراژدی را والاترین تجلی هنر می‌دانست؛ چرا که انسان در تماشای سقوط یک قهرمان می‌لرزد، می‌گرید، و از دل این رنج، به پالایش روح میرسد. تراژدی روایتی‌ست نه برای تسلی، بلکه برای بیداری جان، چرا که گاه حقیقت را نه در لبخند، که در اشک باید جست.

گاهی هم او را خندانده ام؛ می‌خواهم بگویم تمام عمرم هم هدر نرفت..