خودت را بساز تا آدم امنی شوی؛ برای روز هایی که نمی شود به کسی پناه برد.

پدرم همیشه به من یاد می‌داد که رفاقت مثل یک درس زندگی هست؛ باید به هر دوستت نمره‌ای منصفانه بدی، نه زیادی بالا، نه زیادی پایین. از ۱ تا ۲۰، بر اساس صداقت، وفاداری و مهربانی که نشان می‌دهند. وقتی به کسی نمره ۱۵ میدی، یعنی می‌دانی ظرفیتش چقدر است و اگر روزی اشتباهی کرد، غافلگیر نمی‌شوی، چون تو از اول با چشمی باز انتخابش کردی. دوستانت را عاقلانه انتخاب کن، نه تنها با دل، بلکه با منطق و مشاهده. اینطوری نه از کسی قطع امید می‌کنی، نه به هر کسی اجازه میدی دل تو را بشکنه.

رفقا من همیشه این جمله پدرمو برای رفیقام تعریف میکردم، گفتم به شماهم بگم که مطمئنم تو زندگی بدردتون میخوره🌱

+++

یه چند هفته از هئیت فاصله گرفتم... دور از هیئت، دور از حال خوب... انگار روحم تو یه تاریکی گیر کرده بود، نفس می‌کشیدم، اما زنده نبودم... امشب، وقت خالی شد... دلم لرزید... گفتم: "برم... شاید دوباره پیداش کنم..." هیئت زینبیون امشب فرق داشت تمام خستگی‌ها، تمام دلتنگی‌ها، یک‌باره آب شد... اشک‌ها رها شدند، دل سبک شد... حال و هوای مراسم، انگار از آسمان اومده بود... ذکرها، صداها، حتی هوای مجلس... همه چی آرومم کرد... انگار دوباره زنده شدم... هیئت باید همین باشه... باید بتونه آدم رو از زمین بکنه، ببره تو یه دنیای دیگه... و امشب... از همون شب‌های معجزه بود...

آریانفر یجایی تو پادکستش میگه « چقد اذیت شدم واسه چیزی که تقصیر من نبود» همین.

حرفایی که زیادی قشنگن واقعی نیستن.