-🚐

و تمام .

زلزله ای آمد و ما در خواب ناز بودیم

دارم لیست امتحانای این هفته‌مو مینویسم و یه عالم دود از سرم بلند میشه.

خواهر برادر کوچیک داشتن = از بین رفتن تمام اعصاب و روان

باز الهی صد هزار مرتبه شکر من برادر ندارم وگرنه هر دفعه انقدر میزدمش یه جاش بشکنه.

برادر کوچیک جدی <<<<<<<<<<<<<<

حسم نسبت به خودم و امتحانام :

یه موقعایی میام یه چیزی بگم بعد بهش فکر میکنم ، فکر میکنم و بازم فکر میکنم تجزیه ش میکنم و به معنای تک تک کلماتش فکر میکنم میگم چرا باید اینو بگمش؟ چه دلیلی داره صحبت کردن درموردش؟ مگه چه اهمیتی داره ؟ بعد میگم باید کمتر حرف بزنی . کمتر بگی . کمتر نظر بدی . کمتر شرکت کنی . کمتر بروز بدی . کمتر باشی . کمرنگ بشی بعد یهو میبینم برای یه حرف روزمره عادی خودمو بردم وسط اقیانوس تاریکی و دارم به آب برای غرق کردن خودم کمک میکنم . آره دارم برای غرق کردن خودم کمک میکنم .

مثل معتادی که موقع درد و تنهاییش پناه میبره به مخدر ، پناهنده‌ی آهنگ و اشکامم .

چطوری صبح که بیدار میشید با لبخند و انرژی صبح بخیر میگید و تو گروهاتونم پیامای صبحگاهی بانشاط میفرستید ؟ من چشمامو باز میکنم تا به زمین و زمان غر نزنم نمیتونم از جام بلند بشم .