حسم نسبت به خودم و امتحانام :

یه موقعایی میام یه چیزی بگم بعد بهش فکر میکنم ، فکر میکنم و بازم فکر میکنم تجزیه ش میکنم و به معنای تک تک کلماتش فکر میکنم میگم چرا باید اینو بگمش؟ چه دلیلی داره صحبت کردن درموردش؟ مگه چه اهمیتی داره ؟ بعد میگم باید کمتر حرف بزنی . کمتر بگی . کمتر نظر بدی . کمتر شرکت کنی . کمتر بروز بدی . کمتر باشی . کمرنگ بشی بعد یهو میبینم برای یه حرف روزمره عادی خودمو بردم وسط اقیانوس تاریکی و دارم به آب برای غرق کردن خودم کمک میکنم . آره دارم برای غرق کردن خودم کمک میکنم .

مثل معتادی که موقع درد و تنهاییش پناه میبره به مخدر ، پناهنده‌ی آهنگ و اشکامم .

چطوری صبح که بیدار میشید با لبخند و انرژی صبح بخیر میگید و تو گروهاتونم پیامای صبحگاهی بانشاط میفرستید ؟ من چشمامو باز میکنم تا به زمین و زمان غر نزنم نمیتونم از جام بلند بشم .

مود من صبحا نسبت به مدرسه رفتن :)) :

واقعا نمیدونم شیمی چه بلایی قراره سرم بیاره فقط میخوام زنگ دوم بشه و امتحانشو بدم بره.

فقط انقدر استرسش روحمو خورد که دیشب نزدیک هزار بار از خواب پریدم و فکرکردم باید اون لحظه برم امتحان بدم.

خدای بزرگ اگه تهش هیچی نباشه چی؟

امتحان نگرفت :)))))))))))))))))))))))))))))

گفت فقط میخواستم این فصلو دوره کنید و این بهترین روش بود :))))))))))))

روز خوبی بود با این وجود