سالهای پیش که در پیاده روی اربعین شرکت می کردیم ، عکس حضرت آقا بود ، ولی خیلی زیاد نبود. امسال همون دقایق اول شروع پیاده روی ، با زمزمه زیارت عاشورا ، جاتون سبز ، یه حال خوشی ، غم شیرینی به قلبم چنگ می زد که ان شاءالله خدا نصیبتون کنه. یواش یواش دلم بیشتر لرزید ، قطرات اشک بیشتر و بیشتر شد تا رسیدیم به اَللّهُمَّ لَکَ الْحَمْدُ حَمْدَ الشّاکِرینَ دیگه اختیار از دست داده بودم و ناله ام به آسمون رفته بود که با یه صحنه مواجهه شدم . یهو با یک لبخند غرور آفرین به همراهانم گفتم : صحنه رو دارین...!؟ دستامو رو به آسمون گرفتم و باز با لبخندی بیشتر و غرور بیشترتر گفتم :خدایا شکرت...ممنونتم ... یکی از همراهان با تعجب گفت : معلومه چته... !؟ نه اون گریه نه این خنده...!؟ ولی اون صحنه زیبا که باعث شد موقتا اون لبخند افتخار آمیز جای غم اربعین امام حسین جان رو بگیره ، دیدن یک پرچم بزرگ ، تقریبا به اندازه عرض جاده که مزین بود به تصویر حضرت آقا . خدایی نمیدونی با چه شکوه و عظمتی پیچ و تاب می خورد. نفهمیدم چطور خودمو به نزدیکی های هیئت رسوندم تا بتونم چند لحظه شو با دوربین موبایل ثبت کنم. بازم می گم : خلاصه اینکه جاتون سبز ... الهی که راهو ، غمو ، اشکو همه و همه برکات اربعین رو خدا نصیبتون کنه

متاسفانه کیفیت فیلم پایینه و تصویر آقا زیاد مشخص نیست ولی أنا علی العهد (عهدی که با خون جان گرفته است) دل آدمو می برد...

پزشکیان رو بخاطر این امور‌ عادی نقد و تخریب نکنیم پزشکیان رو بخاطر انفعال در بحث مدیریت ناترازی برق نقد کنیم پزشکیان رو بخاطر عدم مهار تورم و گرانی نقد کنیم پزشکیان رو بخاطر مسائل اصلی نقد منصفانه کنیم نه بخاطر مسائل حاشیه‌ای...