- چرا ندارمت ؟

* وقتایی که وسط چت کردنیم و متوجه حالم میشی و یه‌دفعه ازم میپرسی چت شده >>> نمیدونی ولی با همین پرسیدنت حالم خوب میشه.

*با دو روز تاخیر ؛ یاد شبی میفتم که تعداد اعضا از دَه نفر رد کرده بود و همه‌ی اون تعداد دوستام بودن. یاد زمانی که اولین عضو ناشناس اومد تو کانالم و رفته رفته دومی و سومی و.. هم اومدن. یاد وقتی که بالاخره تونستم تعداد پنجاه‌وسه رو به پنجاه‌وپنج ممبر برسونم و ازش اسکرین‌شات یادگاری گرفتم ، چه‌قدر خوشحال بودم شبی که دیدم صد نفر همراه من و حرفای منن. و همینطور روزایی که گذشت و از یک نفر شروع شده بود، و حالایی که رسیده به یک‌هزار‌نفر ، هم‌چنان با یک سال پیش و اون تعداد کم برای من تغییری نکرده! اینجا جاییه که من خونه‌ی جمع‌وجور و دنج خودم می‌دونمش. همون‌جایی که می‌تونم راحت حرفای دلمو بزنم و آدمایی رو اینجا دارم که منو دنبال می‌کنن و حرفامو دوس دارن. من هم اینجا رو دوس دارم ، هم آدماشو و هم حرفا و خاطرات خوب و بدشو. - یک سالگی‌ت مبارک گوشه‌ی دنج من :).

「از مامان عذرخواهی کن🥺😂」

بهار تموم شد ، تابستون هم تموم شد ، کم‌کم پاییز هم تموم میشه ولی حساسیت من نه.

هسته‌ی وسط نارنگی جرمه، جنایته.

- دنیای ذهنی‌ای که تو خیالاتم برای خودم ساختم رو خیلی دوست دارم ؛ همون‌جایی که هروقت بخوام میتونم توش حضور داشته باشم وسط درس دادنای استاد ، وسط وراجی‌های کسی که ازش خوشم نمیاد ، وسط خوندن درسای مزخرف و تکراری ؛ هرموقع که بخوام کلیدش فقط تصور کردن و جداشدن از دنیای واقعیت‌هاست.

واقعا چطوری ممکنه که کلی درس و کار داری ولی حوصله‌ت سر میره ؟

بعد یه چیز دیگه چطوری ممکنه که من کلی فکر میکنم برای پست گذاشتن بعد همون لحظه که میفرستمش دونفر لفت میدن ؟

یک هفته‌ست که هیچ فیلترشکنی برام وصل نشده و نتونستم برم اینستا واقعا احساس میکنم مغزم، روانم، اعصابم، و بندبند وجودم به آرامش رسیده.

اونایی که تاحالا موقع خواب بختک رو تجربه نکردن سه هیچ از بقیه جلوترن :]

با این حرفم سه نفر لفت دادن احتمالا جزو حامیان حقوق بختک‌های شبانه بودن