خوشبختانه صداهامون به آقای جلیلی رسید و اومد وسط گود.

توهم قدرت مجازیست‌‌ ✍️آلا توحیدی کاش به‌جای این‌همه کلاس‌های تکنیکی رسانه دو واحد هم اخلاق حضور در رسانه داشتیم! اینکه یاد بگیریم با هر عکس، هر تیتر و هر خبر، لازم نیست فورا پنجه بکشیم و به جان هم بیفتیم. هنوز چند روزی از یک رخداد اجتماعی مثل همین تشییع اخیر نگذشته، دوباره همان چرخه‌ی تکراری آغاز شد. یک‌سو گریه‌ها را به استهزا گرفت، سوی دیگر لبخندها را بازجویی کرد. انگار رسانه برای ما، دیگر پل ارتباط نیست رینگ بوکس است. چرا این‌قدر بی‌تاب شده‌ایم؟ چرا اولین واکنش ما به مخالف بلاک است؟ چرا آمار آنفالو کردن‌ها و قطع ارتباط این‌قدر بالا رفته؟ پاسخ شاید این است که ما زیستن با دیگری را بلد نیستیم. فضای مجازی به ما این توهم را داده که اگر کسی شبیه ما فکر نمی‌کند، باید حذف شود. ما یاد گرفته‌ایم که جای شنیدن فقط واکنش نشان بدهیم. در این میان یک خطای شناختی بزرگ هم رخ داده است توهم قدرت از طریق فالوور. خیلی‌ها فکر می‌کنند چون عدد فالوورشان بالاتر است، پس صاحب حق‌اند. آن‌ها این عدد را با اعتبار اخلاقی و قدرت حقیقت یکی گرفته‌اند. اینجاست که تصور می‌کنند مجازند برای بقیه تعیین‌تکلیف کنند، حکم صادر کنند و اگر کسی خلاف میلشان حرف زد، او را نه با استدلال که با تحقیر و کلمات تند حذف کنند. این حجم از خشونت کلامی در کامنت‌ها و استوری‌ها ریشه در این تصور غلط دارد که من چون دیده می‌شوم، پس حتما حق با من است. چرا استوری‌ها و پست‌هایمان بوی زخم می‌دهد؟چون فضای مجازی برای بسیاری از ما تبدیل به رینگ بوکس شده است. هر چقدر تندتر بنویسیم، انگار احساس قدرت بیشتری می‌کنیم. ما خشم‌مان را و ناامیدی‌مان را بر سر هم آوار می‌کنیم، چون یاد نگرفته‌ایم دردهایمان را با هم به اشتراک بگذاریم. این میل به یکسان‌سازی ریشه‌ی تمام این فحش‌ها و توهین‌هاست، ما تحمل نمی‌کنیم که دنیا و آدم‌هایش رنگارنگ باشند. اگر قرار باشد با هر اتفاقی این‌طور به جان هم بیفتیم، یعنی هنوز یاد نگرفته‌ایم چطور با هم زندگی کنیم، حتی در فضای مجازی. شاید وقتش رسیده که قبل از هر استوری انتقادی قبل از هر کامنت خشمگین و قبل از هر آنفالوی هیجانی از خودمان بپرسیم آیا من واقعا می‌خواهم به حقیقت برسم یا فقط می‌خواهم یکی را به زمین بزنم تا آرام شوم؟ این زخم‌هایی که در فضای مجازی به هم می‌زنیم قبل از آنکه طرف مقابل را زخمی کند اخلاق عمومی ما را ذبح می‌کند. ما بیش از هر کلاس سواد رسانه‌ای به بلوغ اخلاقی نیاز داریم پیش از آنکه این فضای بی‌رحم تمام پل‌های ارتباطی ما را ویران کند. 🔗t.me/alatohidi

نیاز دارم یه مدت طولانی کسی کار به کارم نداشته باشه. گیر بهم نده. فقط رهام کنن تو تاریکی و سکوت و تنهایی کارمو انجام بدم و برم جلو.