‌

آدم‌ها، یک بار عمیقا عاشق می‌شوند، چون فقط یک بار نمی‌ترسند که همه چیز خود را از دست بدهند اما بعد از همان یک بار، ترس ها آنقدر عمیق می‌شوند که عشق، دیگر دور می‌ایستد.

مثل یک موسیقی‌دان که حواسش به یک نت است که اشتباه نزند، حواس نویسنده باید به واج و واژه باشد که در جای خود استفاده کند؛ بدون اینکه وسواس بگیرد که قلم از دستش بیفتد. ساز سنتور را تصور کنید؛ صفحه کاغذ همان‌گونه است؛ گویی با تو حرف می‌زند که بزن آن مضراب زیبای قلم را تا دلم وا شود و طنین صدایت. دکتر محمد فقیری #نکته‌یِ_نویسندگی

🏷 کتاب [ حرفه : داستان نویس ] جلد اول. گرچه داستان را صرفاً به خاطر اطلاعات نمی خوانیم، اما داستان می تواند اطلاعات دهنده هم باشد. برخلاف روزنامه نگاری تاریخ یا جامعه شناسی داستان واقعیات را در شکل اصلی و حقیقی شان به ما نشان نمی‌دهد تا مثل دارو استفاده و جذب شان کنیم و مطمئن باشیم که حالمان بهتر خواهد شد. وقتی داستانی را میخوانیم خودمان آن را به شکل حقیقی در می آوریم. داستان می تواند فکر ما را مسموم کند؛ همان طور که مادام بوواری و دون کیشوت با بعضی ها این کار را کردند.. داستان دنیای ما را گسترش و توسعه میدهد و هر توسعه ای نوعی خطر کردن است خویشتنی که بعد بستن کتاب با آن تنها می مانیم شاید یک من قابل استفاده و قابل فروش نباشد. داستان قدرت درک وضعیت و موقعیت های مختلف را توسعه و خواست آزادی را افزایش می دهد. و آزادی خطرناک است جهان کاسب مسلک سرمایه داری توانسته حاکمیت قرون وسطایی و کمونیستی را ریشه کن کند اما باید بدانیم که از هر دو آنها خطرناک تر است. در این جهان شکست مفهومی مطلق است و پیروزی ممکن است عمری کوتاه داشته باشد. رمان و داستان کوتاه مولود بورژوازی و تمرین هایی برای احساس وجود دموکراسی و البته نوعی ماجراجویی شخصی هستند. پاملا سفر زائر و رابینسون کروزو چه چیزی به ما می گویند جز این که ابتكار ما در هر سطحی که باشد ممکن است زمانی میوه دهد؟ اگر داستان روبه زوال است به این دلیل است که ما ایمان به توانایی های فردی را برای حرکتهای پیشروانه از دست داده ایم شخصاً معتقدم که داستان انعطاف پذیرترین و پرظرفیت ترین شکل هنری است و هنوز هم فضای بی کرانش را برای تخیل ما از دست نداده و هنوز هم میتواند به آرزوی درونی ما برای ماجراجویی بیشتر پاسخ دهد اگر فردیت انسان مهم نیست پس چه چیزی مهم است؟ و کجا بهتر از دروغ زیبای داستان میتوان با فردیت انسان روبه رو شد، آن را محک زد و از آن لذت برد؟ #حرفه‌داستان‌نویس‌۱

به طور کلی و خلاصه شده میتونیم بگیم داره به مزایا و تاثیرات هنر داستان و داستان نویسی اشاره میکنه . در واقع داستان ها و داستان نویسی ؛ ¹ جهان‌بینی ما رو گسترش میدن ² فردیت ما رو تقویت می‌کنن ³ به نوعی تمرین زندگی هستن ⁴ داستان یک هنر انعطاف‌پذیر و پر از تخیل

‌

ازانسان‌بودن‌بسیار‌خستم‌ ؛ کاش‌کتابی‌بودم‌در‌دستان‌‌او .

اطلاعات را قطره‌چکانی بدهید. همه گذشته شخصیت را در صفحه اول ننویس. هویت و سرگذشت هر شخص به صورت ذره ذره در داستان به علت های متفاوت با صحنه هایی خلاقانه باید برای خواننده آشکار شود. نوشتن تمام سرگذشت و هویت یک شخص در ابتدای داستان به طور کامل باعث از بین رفتن کِشِش داستان و بی رغبتی و خاموش شدن حس کنجکاوی خواننده به متن می شود بگذارید خواننده کم‌کم کشف کند. کشف کردن، لذت خواندن را چند برابر می‌کند. #نکته‌یِ_نویسندگی

🏷 کتاب [ حرفه : داستان نویس ] جلد اول فروید میگوید ما نویسنده ها نیاز داریم درباره ی خودمان بیشتر و بیشتر بدانیم و می نویسیم تا وانمود کنیم که بر دنیا مسلط ایم. برخلاف آدم های همیشه مشکوک که هنر را دوست ندارند ، صرفاً چون واقعی نیست... من آن را بسیار خوشایند میدانم و فکر میکنم که کار باشکوهی است. بله تلاش برای تسلط خودآگاهانه بر تمام جهان یا بخشی از آن به نظر من کار باشکوهی است. دورو بر داستان های کوتاه متعالی مثل داستانهای ادورا ولتی یا آنتون چخوف حال و هوای مقدسی وجود دارد درست مثل شاهکارهای قرن نوزدهمی؛ رمان هایی مثل موبی دیک و برادران کارامازوف این دست آثار توسط انسان هایی نوشته شده اند که میخواسته اند همه چیز را روی کاغذ بیاورند همه چیز را نویسنده مثل مقامی روحانی یا جادوگر یا حتی دانشمندی است که مجذوب معناهایی میشود که در ورای ظواهر نهفته است. کشف این معناها کار بسیار باشکوهی است. #حرفه‌داستان‌نویس‌۱