مآه غلام ِرخ زیبای توسٮ سرو کمر بستـہ به بالاۍ توسٮ قند مکرر ل͟ب خندان توست اۍ حبیبم قند مکرر لب و دنداں توست اۍ عزیزم خواب است و بیدارش کنید،، م͟سٮ است و هوشیارش کنید ؛

0:54

صدام بزن بهزادلیتو چون "فکر می‌کنم قبل خواب شبا بهش"

اگـہ خواستۍ بنویسی مںو یك بار ِدیگـہ ،، لحظـہ هام‌و لحظه‌ۍ پوچ ِدقایق بنویس .. زیر آوار مصیبت، تو هراس ِبی‌کسۍ تنم‌و با واژهٔ سرخ شقایق بنویس ! بنویس، بنویس، هر چۍ دلٮ خواست بنویس مںو یك دریا دل ِـعاشق ِروراسٮ، بنویس با محبتۍ کـہ داری، بـہ مںِ شوریده‌دل .. مںو پیش‌مرگ ِچشات با دل عاشق، بنویس در گذر از ساحل آفتابۍ دریاۍ عشق ،، مںو یك دریادل ِشکستـہ‌قایق بنویس .

این قضیه که دوستام میگن با اهنگای بانومهستی یاد من میفتن >>>>>>>>>>>>>>>>

‌غم انقدر گستاخ بود که حتی دنبال خانم هایده راه می‌افتاد، ما سگ کی باشیم.

‌من مغرورم اما هیچ‌وقت از عذرخواهی نترسیدم، به اشتباهم اعتراف کردم، تشکر کردم، لطفایی که در حقم شده رو وظیفه ندونستم و جبران کردم و در برابر هیچ لبخندی اخم نکردم، مغرور بودن با عقده‌ای بودن خیلی متفاوته.