بیگ‌ بنگ

دنیا با یه انفجار به وجود اومده و با یه انفجار هم از بین میره از نگاه فلسفی و نمادین: این جمله تضاد و در عین حال شباهتِ «آغاز» و «پایان» را نشان می‌دهد. انگار دایره‌ای است که نقطه شروع و پایانش به هم گره خورده‌اند. این دیدگاه یادآور «تناسخ» یا چرخه‌های ابدی در بسیاری از فلسفه‌های باستان است؛ اینکه نابودی، تنها پیش‌درآمدی برای آفرینشی دوباره است. شاید «انفجار» در اینجا استعاره‌ای از «تغییرات بزرگ» باشد؛ یعنی زندگی و هستی نه در سکون، بلکه در تلاطم و تغییرات ناگهانی معنا پیدا می‌کند.

۱. سناریوی «فروپاشی بزرگ» (Big Crunch)؛ بازگشت به نقطه شروع این نظریه دقیقاً همان چیزی است که با ایده شما همخوانی دارد. در این سناریو، فرض بر این است که نیروی گرانش (جاذبه) در نهایت پیروز می‌شود. فرآیند: جهان که در حال حاضر در حال انبساط است، روزی متوقف شده و روند معکوس را آغاز می‌کند. همه کهکشان‌ها، ستاره‌ها و ماده به سمت مرکز جمع می‌شوند. پایان: کل کیهان دوباره به یک نقطه با چگالی بی‌نهایت (مثل همان لحظه پیش از بیگ بنگ) فشرده می‌شود. این یک «انفجار معکوس» یا «فروپاشی بزرگ» است که می‌تواند همه چیز را به نقطه صفر برگرداند.

ریدم

نظریه «زوال خلاء» (Vacuum Decay)؛ نابودی ناگهانی این یکی از ترسناک‌ترین نظریات علمی است و کاملاً ماهیت «انفجاری و ناگهانی» دارد. فرآیند: برخی فیزیکدانان (مثل نیل تایسون یا فیزیکدانان کوانتوم) حدس می‌زنند که فضای خالی (خلاء) ممکن است در حالت «پایدار» نباشد (یک خلاء کاذب). اگر جایی از جهان به یک سطح انرژی پایین‌تر سقوط کند، یک حباب ایجاد می‌شود که با سرعت نور در تمام کیهان پخش می‌شود. پایان: این حباب، تمام قوانین فیزیک را در مسیر خود بازنویسی می‌کند و عملاً هستی را همان‌طور که می‌شناسیم، در یک لحظه «منفجر» و نابود می‌کند. هیچکس متوجه آمدن آن نمی‌شود چون با سرعت نور می‌آید.

عاقبت

۴. نظریه «گسست بزرگ» (Big Rip)؛ از هم پاشیدن اگر «انرژی تاریک» که عامل انبساط جهان است، روز به روز قوی‌تر شود، چه می‌شود؟ فرآیند: در این سناریو، انبساط چنان شدید می‌شود که ابتدا کهکشان‌ها از هم دور می‌شوند، سپس ستاره‌ها از هم می‌پاشند، بعد سیارات، بعد اتم‌ها و در نهایت «خودِ بافتِ فضا-زمان» تکه تکه می‌شود. این هم نوعی از هم گسیختگی خشونت‌آمیز است.

از این خیلی خوشم اومد

شب بخیر بابا این دنیا به هیچکس وفا نمیکنه مرگ8