‌ - علامه مجلسی فرمودند: « شب جمعه مشغول مطالعه بودم، به این دعا رسیدم: بسم الله الرحمن الرحیم، اَلْحَمْدُ لله مِنْ اَوَّلِ الدُّنْیا اِلی فَنائِها وَ مِنَ الآخِرَه اِلی بَقائِها. اَلْحَمْدُاللهِ عَلی کُلِّ نِعْمَه، اَسْتَغْفِرُالله مِنْ کُلِّ ذَنْبٍ وَ اَتُوبُ اِلَیْه، وَ هُوَ اَرْحَمُ الرّاحِمینَ “ بعد یک هفته مجدد خواستم، آن را بخوانم، که در حالت مکاشفه ندایی شنیدم از ملائکه که ما هنوز از نوشتن ثواب قرائت قبلی فارغ نشده ایم. » | قصص العلماء، ص 80

‌ - و شما پوشیده بودید در مسیری سبز! پوتین مشکی‌ که به جای واکس، خاک آن را خورده بود و اورکت سبزی که تیر هرلحظه شاخه‌ای جدید برای آن نقاشی می‌کرد؛ و حالا شما قدم به قدم در مسیرِ فانوسِ روشنِ ظهور قدم برمی‌دارید! برای اطاعت از امر حضرت‌آقا و بعد نیم‌‌نگاهی از یوسفِ زهرا ‹سلام‌الله‌علیها› که بنشیند به جانتان… و امان از عشق که فواره‌کُنان در قلبتان می‌رقصد و شما بی‌هوا پرواز می‌کنید و از شما می‌ماند چند عکس یک خبر و نامی جاودان در دل تاریخ! و حالا با شما پاسداران حریم سرزمینِ عُشاق، ایران، سخن‌ می‌گویم: «مقابل کدام ضریح خم شده‌اید و کدام بادِ بهاری این گونه عاقبت‌تان را به خیر کرده است؟!»

‌‌ - امام صادق (ع): «پیش از قیام قائم، آزمون‌های سختی بر مردم وارد می‌شود تا هرکس ایمانش ثابت نیست، از دین جدا شود.» | الکافی، ج1، ص370

-

‌ «هیچ راهی برای آن‌که از آینده باخبر شویم و بدانیم که چه در انتظار ماست، وجود ندارد. پس ای نفس! بر خدا توکل کن و صبر داشته باش. همه‌چیز از جانب اوست که می‌رسد و این‌چنین، هرچه باشد نعمت است...» | شهیدسیدمرتضی‌آوینی

زیر بارونم،تو کجایی تک و تنها که نمیدونم💔:)

‌ ‌نَحنُ أَقرَبُ إِلَيهِ مِنْ حَبلِ ٱلْوَرِيدِ ؛ ما از رگِ گردن به او نزدیک‌‌تريم . |سوره‌یِ ق ۱۶.

تو از تبار پیامبری، که گفت: «اِنّی بُعِثتُ مُعلِّمًا» (الکافی، ج۱، ص۳۴) و زیستن را در آموختن معنا کرد. تو، باغبانی، که در کویر جهل، درخت دانایی می‌کاری، بی‌هیاهو؛ و می‌روی، بی‌نام، اما در یادِ برگ‌برگِ دفترها می‌مانی. تو روشنی را قسمت می‌کنی، بی‌آنکه ذره‌ای از نور خویش بکاهی. کجا سرود مهر،جز از گلوی تو برمی‌خیزد؟ کجا قنوت علم،جز بر دستان تو جاری‌ست؟ تجلیل میکنم از طهارت صدایی‌ که در سکوت کلاس، تکبیر دانایی سر داده. سلام بر تو، ای معلم! ای چراغ افروخته در دستان باد ای تکیه‌گاه کودکانی که هنوز، رؤیای پرواز در سر دارند. تو را سلام می‌گویم نه فقط به رسم ادب، که به رسم عشق؛ به رسم ایمان به معجزه‌ی تعلیم و خضوع در برابر قداست تربیت.

با چه حالی بنویسم که دلم تنگ شده :)