موقع برگشتن، یه بنده خدا هم با خالم اومد با ما که برسونیمش. تو ماشین بودیم، بنده خدا به مامانم گفت دخترت خیلییی به دل آدم می‌شینه، حیف واقعا خودم پسر ندارم ولی معرفی کنم شما قبول می‌کنین؟ مامانم هنوز جواب نداده، داداشم گفت نخیر‌. نمیدیم. مامانم گفت ببینیم باب دل خودش هست یا نه. داداشم: نهه، مامان. بنده خدا: نمی‌خوای خوشبختی خواهرتو ببینی؟ دختر به این خوبی. مامانت که حرفی نداره. مامانم: هرچی قسمته. خالمم نشسته بود می‌خندید. طرف که پیاده شد، داداشم گفت مامان می‌دونی کیو می‌خواد بفرسته؟ مامانم: نه. تو می‌دونی؟ داداشم: نه. ولی هرکی اومد اول به خودم میگیا. مامانم: از فردا حالا ماجرا داریم. من: چه جالب که همش راجع به منه ولی حق ندارم یه کلمه حرف بزنم. هیچی نگفتن.

شعر؟

من نمی‌دانم که بُردم جنگ را یا باختم زنده بیرون آمدم اما سپر انداختم...

از جهنم هیچ باکی نیست وقتی سال‌ها با جهانی این‌چنین هم سوختم هم ساختم

دوست از دشمن، مخواه از من که بشناسم رفیق من که در آیینه خود را دیدم و نشناختم

آنچه باید می‌کشیدم را کشیدم، هر نفس آنچه را بایست می‌پرداختم، پرداختم

سال‌ها سازی به دستم بود و از بی‌همّتی هیچ آهنگی برای دلخوشی ننواختم

زندگی شطرنج با خود بود و در ناباوری فکر می‌کردم که خواهم بُرد، اما باختم..

• حسین زحمتکش.

ما درد خویش را به خدا هم نگفته‌ایم تا نشکنیم پیش کسی حرمت شما :)