عزیز من.. تو چه می‌دانی کدام غربت طولانی مرا به حال سکوت انداخت، سپس در این ملکوت انداخت. عزیز من.. تو چه می‌دانی چرا فراری‌ام از شادی.. "نگاه کرد و اسیرش را فرا نخواند به آزادی."

بالاخره برای بابابزرگ و مامان بزرگم سنگ قبر گذاشتن:)

نجاتم ده ازین برزخ که در این سیلاب می‌میرم پریشانی‌ست بی‌تو هر شب و هر روز یا نجاتم ده یا که در اصرار می‌میرم:)

ز رفتن تو من از عمر بی‌‌نصیب شدم سفر تو کردی و من در وطن غریب شدم.. - صائب تبریزی.

نگاهم می‌کند از دور و نزدیکم نمی‌آید می‌کُشدم هر دم، بر مزارم هم نمی‌آید گاهی پیش می‌کِشد و گاه پس می‌زندم آه که می‌بینم اما خم به ابروهایم نمی‌آید زخمی‌‌ام و نای نفسم نیست ولی چون تیغ در دست اوست، ناله از جانم نمی‌آید گر ز عطش بسوزد و خاکستر شود لبم باز هم او با باران بوسه‌ی نم‌نم، نمی‌آید زنده‌ست دل من به هوا و هوسش، دردا! می‌میرم هر روز و لحظه‌ی مرگم نمی‌آید خواستم آرزو کنم مهرش برون رود ز دلم اما چه کنم که این دلم.. آه دلم، دلم نمی‌آید.. اینو الان نوشتم. فعلا داشته باشین و نخندین (🤣) تا روزی که بتونم وزنشو درست کنم.

/این برام عزیزه. بزاریدش یه جای امن./

«دستانت را اندکی به من امانت بده؛ می‌خواهم با آن‌ها گره از بافته‌های اندوهم بگشایم.» - غاده السمان.

"چرا حرفی نمی‌زنی؟ بگو. بگو که جانم سر می‌رود.."