«تو مثل سرزمین مادری‌ام بودی ؛ دوستت داشتم اما بر من ظلم می‌کردی.»

کاش اون چیزی که هیچ وقت از دیدنش محروم نشین، عشق بین مامان و باباتون باشه:) بخدا که گرمی کل خونه و خونواده به همینه..

و متقابلاً، تا مطمئن نشدین کسیو از صمیم قلب دوست دارین و واقعا عشق نیست، ازدواج نکنین. چون بچه‌هاتون گناهی نکردن..

و فکر نکنین اینکه عااااشق بچه تون باشین و براشون هرکاری بکنین کافیه در حالی که نمی‌تونی همسرتو دوست داشته باشی. چون بچه‌ها این کمبود رو حس می‌کنن. بچه‌ها باید این محبتو به چشم ببینن تا یاد بگیرن. بچه‌ها حرف نمی‌زنن، ولی حس می‌کنن، می‌بینن، می‌فهمن. وقتی شما دو نفر همدیگه رو دوست ندارین، بچه می‌مونه وسط که باید چی کار کنه؟ چی کار می‌تونه بکنه؟ اگه بخواد مامانشو دوست داشته باشه، برای ابراز علاقه‌ش به مامانش به کمک باباش نیاز داره و برعکس. و حالا وقتی کسی حاضر نیست برای همسرش کاری بکنه حتی اگه بچه‌ش ازش بخواد، اون بچه چجوری باید به پدر و مادرش عشق بورزه؟ وقتی تنهایی کاری از دستش برنمیاد و شماااا دو نفر کمکش نمی‌کنین؟ اون بچه چجوری باید زحمت های شما دو نفر رو جبران کنه در حالی که شما اجازه نمیدین بهتون محبت کنه؟ اصلا همه‌ی ایناها به کنار، اصل محبت کردن، محبت دیدنه. شما وقتی به اون بچه محبت می‌کنین و اون می‌خواد متقابلاً این کارو براتون انجام بده ولی نمی‌تونه و شما چون همدیگه رو دوست ندارین کمکش نمی‌کنین، تقصیر اون بچه چیه؟ جز اینکه تموم این محبت‌های نکرده تو دلش حسرت میشه و دیگه شاید هیچ وقت یاد نگیره به کسی محبت‌ کنه؟

چیزی که از من خواستی جز دل بریدن نیست چیزی مخواه از من که در اندازه‌ی من نیست:)

دنبال آرامش مگرد ای رود سرگردان چیزی که در دریا نباشد در تو قطعا نیست

گاهی برای گریه کردن بس که تنهایی جایی برایت بهتر از آغوش دشمن نیست

پیراهنم روزی گواهی می دهد پاکم ای عشق! خیلی وقت‌ها پاکی به دامن نیست

چیزی نمی‌بینیم جز تاریکی و اندوه در زندگی وقتی چراغ مرگ روشن نیست