کلاس هلال احمر خیلی خوب بود. بهمون CPR یا همون احیای قلبی یاد دادن، بعد رفتیم جلو کلاس زانو زدیم رو مانکن اجرا می‌کردیم و بلند می‌شمردیم. بقیه می‌خندیدن، اونی که داشت انجام می‌داد هم خنده‌ش می‌گرفت. استاده وایساده بود می‌گفت برای تنفس دهان به دهان باید لب تونو رو لب طرف قالب کنین. کلاس: 🤣🤣🤣🤣🤣🤣 بعد می‌گفت اگه مصدوم آقا بود لباسو پاره می‌کنین ولی برا خانوما نه. پسرا: قبول نیستتتت. یه اوضاعی داشتیم امروز که قابل بازگو کردن نیست:))))) فقط می‌خندیدیم.

برگشتم خوابگاه رفتم یه دوری زدم. کتاب «نازنین» رو تموم کردم، وای خیلی ناراحتم.😭😭 داشتم از کنار خوابگاه ۵ رد می‌شدم، رفتم کتابو بدم به ستایش، نبود. هم‌اتاقی‌ش گفت بده من بهش میدم. گفتم نه می‌خوام ازش تشکر کنم. گفت خب کتابو بذار فردا ازش تشکر کن. کتابو بهش دادم، تو راه برگشت به خوابگاه ستایش رو دیدم.😂 اونجا بهش گفتم دیگه ازش تشکر کردم. من: مرسییی خیلی کتاب قشنگی بود. ستایش: وااای حانیه چه گردنبندت خوشگله.💘

نه می‌دانم چرا بار سفر بستم که بگشایم نه می‌دانم کجایم تا ز راه رفته بازآیم

مرا از نیستی دعوت به هستی کرد نجوایی پذیرفتم ولی ای‌ کاش می‌گفتم نمی‌آیم

چه خیری دیده‌ بودی از وجود ای مهربان‌مادر که بردی رنج هستی را و آوردی به دنیایم :)

گرفتم در بهشت آدم خطایی کرد، حرفی نیست چرا من جای او در خاک روحم را بفرسایم؟

نیاوردم به این زندان کسی را با خودم گفتم گر از رنجی نمی‌کاهم به رنجی هم نیفزایم..

تو تنها اتفاق خوب دنیای منی اما تو هم ای عشق با تنهایی‌ام بگذار تنهایم

به هرجا پر زدم با سر زمین خوردم، نفهمیدم که سقفی شیشه‌ای بین من است و آرزوهایم

من از خاطر نبردم هرگز اقیانوس بودن را کنون شاید کویر اما هنوز از دور دریایم..