همین الان بیدار شدم و بدترین خواب زندگیمو دیدم. قابلیت گریه کردن دارم و خیلی زیاد مامانمو می‌خوام.

برای اولین بار خوابم چرت و پرت نبود. و قشنگ میشه از روش فیلم ساخت. وای چهار ستون بدنم داره می‌لرزه.

دارم بیهوش میشم ولی دارم استانبولی درست می‌کنم. مرگ بر زود بیدار شدن و درود بر شب قبل ناهار درست کردن. ولی خب هروقت میرم کارگاه کمک مامان، دیگه نمی‌تونم شب غذا درست کنم. هعی.

چقدر شبیه یکی از شعرهای شهریاره.

یا رب مباد کز پا، جانان من بیفتد درد و بلای او کاش بر جان من بیفتد:)

من چون ز پا بیفتم درمان درد من اوست درد آن بوَد که از پا درمان من بیفتد..

یک عمر گریه کردم، ای آسمان روا نیست دردانه‌ام ز چشم گریان من بیفتد..

ماهم به انتقام ظلمی که کرده با من ترسم به درد عشق و هجران من بیفتد:)

از گوهر مرادم چشم امید بسته‌ست این اشک نیست کاندر دامان من بیفتد

من خود به سر ندارم دیگر هوای سامان گردون کجا به فکر سامان من بیفتد‌..

خواهد شد از ندامت دیوانه شهریارا گر آن پری به دستش دیوان من بیفتد