مرا که مست توام این خمار خواهد کشت نگاه کن که به دست که می‌سپارندم..

مگر در این شب دیر انتظار عاشق‌کش به وعده های وصال تو زنده دارندم:)

غم نمی‌خورد ایام و جای رنجش نیست هزار شکر که بی‌غم نمی‌گذارندم..

سری به سینه فرو برده‌ام مگر روزی چو گنج گمشده زین کنج غم برآرندم

چه باک اگر به دل بی‌غمان نبردم راه غم شکسته دلانم که می‌گسارندم.. :)

من آن ستاره‌ی شب‌زنده‌دار امیدم که عاشقان تو تا روز می‌شمارندم

چه جای خواب که هرشب محصّلان فراق خیال روی تو بر دیده می‌گمارندم.‌.

هنوز دست نشسته‌ست غم ز خون دلم چه نقش‌ها که ازین دست می‌نگارندم

کدام مست می از خون سایه خواهد کرد که همچو خوشه‌‌ی انگور می‌فشارندم..

• هوشنگ ابتهاج. جناب سایه.

خیلی دوسش داشته باشین، چون برام عزیزه.

پام برسه شیراز اولین کاری که می‌کنم، دیدن ترنم و غزله.😭 از کلاس هفتم تا الان ما سه تا دوستیم، میشه تقریباً ۸ سال. وقتی رفتیم دبیرستان و مدرسه‌هامون جدا شد، با هم می‌رفتیم بیرون. یه بار استوری گذاشتم، بقیه بچه‌ها ریپلای می‌زدن که شما سه تا هنوزم باهمین؟ آخه تو مدرسه هم به هم چسبیده بودیم، همه می‌دونستن ما سه تا همه‌جاااا با همیم.😭😭 وقتی اومدیم اینجا هم، هی پیام می‌دادن کی میای بریم بیرون، از آخرین باری که دیدم شون یک سال و نه ماه می‌گذره، یاخدا :)))))) واقعاً دوستی واقعی همینه. که با وجود فاصله و صحبت نکردن و ایناها هنوزم وقتی همو می‌بینین انگار کل عمرتونو کنار هم بودین. چون ما زیاد با هم چت هم نمی‌کنیم. ولی همیشه وقتی یکی مون به یکی دیگه مون پیام میده یجوری ذوق می‌کنیم کههه =)))) به ترنم گفتم دارم میام، داشت می‌ترکید از خوشحالی. غزل هم محو شده فعلا، جوابمو نداده نمی‌دونم کجا سرشو گذاشته مرده.