کی وسط حیاط مدرسه می‌خوابه و جلوی پنجره دفتر عکس می‌گیره ؟ من. 😀

تنم تابوت غمگینی که جانم را نمی‌فهمد دلِ تنگم حصار استخوانم را نمی‌فهمد

شبیه بغض نوزادی که ساعت‌هاست می‌گرید پر از حرفم کسی اما زبانم را نمی‌فهمد

انارم دانه دانه دانه دانه دانه غم دارم کسی تا نشکنم راز نهانم را نمی‌فهمد

دلم تنگ است وُ می‌گریم، دلم تنگ است وُ می‌خندم کسی که نیست دیوانه جهانم را نمی‌فهمد

چنان در آتش غم سوخته جانم که می‌دانم پس از مرگم کسی نام وُ نشانم را نمی‌فهمد

• حسین منزوی.

غم تون بخیر 🌚🤍.

خانوادم تو بعضی موارد نمی‌تونن کمکم کنن، با اینکه شاید از ته قلب شون می‌خوان که من بتونم. اونا نمی‌فهمن استرس کنکور وُ حجم درسا وُ سردرگم موندن یعنی چی، فقط می‌دونن سخته نمیتونن واقعا درکش کنن. اگه اینجا فقط یه دوست واقعی داشتم، شاید اوضاع بهتر بود، کسی که هرچیزی رو که من دارم حس میکنم، حس کنه. اگه دقیقا همین سالی که سرنوشتمو می‌سازه منو از جایی که کل عمرم توش بزرگ شدم، دور نمی‌کردن شاید همه چی بهتر پیش می‌رفت.