شاخه‌ای خشکید وُ از چنگ شکوفایی گریخت خوش‌ به‌ حال هر که از غم‌ های دنیایی گریخت

همنشینی با کسی دلتنگی‌ام را کم نکرد کاش میشد لحظه‌ای از دست تنهایی گریخت

بی‌وفایی شد جواب مهربانی، حیف شد خواستی از پای آهو بند بگشایی گریخت

هرکه حسنی داشت راهش را زلیخایی گرفت ماهرویی کو که از تاوان زیبایی گریخت

رود روزی از خودش پرسید هجرت تا کجا؟ بعد شد مرداب وُ از بیهوده‌ پیمایی گریخت

با طناب مرگ بیرون آمد از گودال عمر ماهی دلمرده از تنگ تماشایی گریخت

• فاضل نظری.

یه فاتحه می‌خونین لطفاً.

نیامدم تا کمی هم تو منتظر بمانی وُ طعم انتظار را بچشی، اما گمان میکنم باز هم کسی که دلش اینجا بند نیست، منم. شاید همه جا تمام سهم من، انتظار باشد اما دلم به این چشم به راهی رضا میداد اگر می‌دانستم سهم تو از این ماجرا چیست.

یه دقیقه بیشتر، غم.

حس میکنم همین یه دقیقه، داره از پا می‌ندازتم.