یه شعرمون نشه؟ : ]

شعاع درد مرا ضرب در عذاب کنید مگر مساحت رنج مرا حساب کنید

محیط تنگ دلم را شکسته رسم کنید خطوط منحنی خنده را خراب کنید

طنین نام مرا موریانه خواهد خورد مرا به نام دگر غیر از این خطاب کنید

دگر به منطق منسوخ مرگ می‌خندم مگر به شیوه‌ی دیگر مرا مجاب کنید

در انجماد سکون پیش از آنکه سنگ شوم مرا به هرم نفس‌ های عشق آب کنید

مگر سماجت پولادی سکوت مرا درون کوره‌ی فریاد خود مذاب کنید

بلاغت غم من انتشار خواهد یافت اگر که متن سکوت مرا کتاب کنید

• قیصر امین‌پور.

چه آدم های نامهربونی که ناخواسته مهربونت میکنن. میشه خندید بهشون، که نمیدونن با این رفتاراشون ریشه‌ی محبت رو بین آدما قوی‌تر میکنن اما خودشونُ از اون محبت‌ها محروم. و چقدر می‌تونه غم انگیز باشه که آدم‌ها لب‌خندها وُ برق نگاه شونُ روانه‌ی چشمات نکنن. کاش می‌تونستم بشینم رو به روی تک‌تک کسایی که دلگیرن ازم وُ دونه به دونه گره های دل شونُ باز کنم وُ بذر بخشش رو بکارم. دل آدمیزاد درسته احمقه ولی سزاوار غمخونه شدن نیست که. کاش میشد تموم بوسه‌ها رو لا به لای دل‌ها گذاشت نه روی پوست‌ها، در اون صورت همه تو وجودشون یه باغ گل داشتن که دست هیچ‌کس بهش نمی‌رسید : ) #ویان

نمی‌دانم از اینجا که من ایستاده‌ام، همه چیز بسیار دور است یا این منم که در بی‌نهایت پرت شده‌ام.