حسرتِ وعده‌هایی را به دوش می‌کشم که تو با چنان اطمینانی بر زبان آوردی گویی قرار است روزی جهان به آن‌ها وفادار بماند، اما حالا می‌دانم از همان ابتدا قرار نبود حتی یکی از آن‌ها رنگِ حقیقت بگیرد؛ حسرتِ وفاداری‌ای که تنها در واژه‌هایت نفس می‌کشید و عشقی که در صدایت موج می‌زد اما هرگز در دلِ تو مأوایی نداشت. تو قول دادی و من ساده‌دلانه باور کردم که بعضی واژه‌ها مقدس‌اند، اما حالا فهمیده‌ام بعضی قول‌ها برای وفا کردن گفته نمی‌شوند، فقط برای آن‌اند که دلی را کمی بیشتر به انتظار عادت دهند؛ و من هنوز در حسرتِ همان قول‌های نزیسته مانده‌ام، قول‌هایی به نامِ وفاداری و عشق که از همان آغاز قرار نبود جز در خیالِ من جایی برای زندگی داشته باشند.

Dime , ¿ qué hice para que cambiaras , querida ?

در تمام سناریوهایی که در ذهنم جان می‌گیرند ، تو همیشه همان جایی ایستاده‌ای که قلبم فرو می‌ریزد .

. ˙ فاّفاّ ˙ .