شاید دلم دیگر آن شوق خاموشِ روزگارانِ پیشین را ندارد؛ نه بی‌تاب روایت لحظه‌های کوچک است، نه چشم‌به‌راه دانستنِ حال و احوالِ تو. انگار نسیمی که مرا به هر نشانه‌ای از تو می‌کشاند، آرام شده؛ و من مانده‌ام با سکوتی که نمی‌دانم فروکشِ خستگی‌ست یا نشانی از رهایی. می‌ترسم این خاموشیِ درون حرفی باشد که زبانم جرئت گفتنش را ندارد: این‌که شاید دیگر آن‌گونه که بود، دوست‌داشتنی در من نمانده باشد.

فراق تو سوزی است که از دل آغاز می‌شود . سال‌ها میگذرد ، درخت‌ها رنگ عوض می‌کنند چشم‌ها . . . چشم‌ها شاهد عبور زمان‌اند و سکوت را بهتر می‌فهمند . می‌دانی ؟ باد صدای قدم‌هایت را می‌آورد اما نه از کوچه ، نه از خاطرات ، بلکه از جایی درون من که هنوز منتظر است . تو نیامدی و من نرفتم ما در میانه‌ی راه ماندیم مانند نامه نوشته شده که هرگز به دست نگار افراد نرسید . . . مانند شاعری که تمام شب‌های فراق را شعر می‌نوشت تا روزی جانان او بخواند اما قبل از وصال ؛ دیدگان بر کرانه می‌بندد و شعرها تا ابد میان قفسه‌های مملو از غربت و محبوبیت دلدار خاک میخورند . نمیدانم چگونه سایه فراق و ویرانی را برایت بازگو کنم ؛ اما جان من ! هر لحظه بی تو ، همچون بارانی سرد است که بی انتظار بر در رنجور و انجماد من می‌بارد و دست نوازش بر گونه او می‌کشد . دستانم پر از تهی‌اند و چشمانم از خستگی رو به انهدام‌اند از انتظار ؛ همانند شمعی که در باران می‌لرزد . این ندای تو خالی ، فریادی است از ژرف جانم که پیچیده و هیچ زبانی یارای بیانش‌ را ندارد . هر زخم این سینه حکایتی از عشق بی انتها که حتی زمان نیز نتوانست آن را ترمیم کند است . ای جانان من ! تو در روح و سینه‌ی من خانه کرده‌ای ، هر چند که فاصله‌ها چون دیوار های بلند میان ما است . چشمان من امید دارند که روزی این دیوار‌ها فرو ریزند و دوباره پرتو فروغ وصال ، جانم را روشن سازد . - تی اِن .