*چک کردن چنل لیک ودرینگ روسی تلگرام* #Pov

You always will be 27 to me Ayda ༺༻#SkyCotl

-

Sakamoto you dawg-

چی میشه یه آدم بدون گفتن چیزی از زندگی کسی که چندین سال باهم غم و شادیشو تقسیم کرده می‌ره؟ بدون هیچ حرفی، ریز و طبیعی و بی سر و صدا انگار که وجود نداشته چطور میشه؟ ذره ای حس مسئولیت نمیکنه درمورد احساسات طرف مقابل؟ اگه مشکلی در رفتار طرف هست نباید بهش بگه؟ کنجکاوم درموردش، جوابی براش پیدا نمیکنم... مثلا یک ماه دو ماه سه ماه قابل درکه، هممون مشکلات خاص خودمونو داریم گاهی حتی حوصله خودمونم نداریم‌ ولی خب یه پیام کوتاه « سلام فلانی الان با مسئله ای درگیرم نمیتونم اونطوری که باید باهات حرف بزنم، هر موقع سرم خلوت تر شد باهم صحبت میکنیم» برای رفع نگرانی طرف مقابل، چیزی از آدم کم نمیکنه درسته؟ تا اینکه بنده خدا دوستت هزار جور فکر و خیال بکنه و سناریوی مریضی و مرگ بتراشه و تمامی رفتارهای خودشو از اول دوستی تا آخر زیر و رو کنه تا به یه دلیل قانع کننده برای توجیه این رفتار پیدا کنه. روابط سطحی و معاشرت‌های معمولی خیلی راحت و لذت بخشن، ولی وقتی به صمیمیت تبدیل میشه واقعا عجیب غریب و غیر قابل درک و دردناک میشن.

دردناک ترین بخشش اینه : ببخشید من شخصیتم مزخرفه کاریش نمیتونم بکنم مرسی که باهام موندی و تحمل می‌کنی ........... شخصیت من هم چیزی ورای تحمل توعه ولی آیا من هم باید مثل تو رفتار کنم؟ لحن صحبتم، سبک شوخ طبعیم، نحوه برون ریزی افکارم، علایقم شاید مورد پسند تو نباشن ولی من رعایت روحیاتتو میکنم تو هم نباید کمی تلاش کنی؟ مگه نه اینکه حفظ رابطه وابسته به تلاش دو طرف هست؟ دوستی و عاشقانه هم نداره، برای حفظ یک رابطه چه دوستی چه عاشقانه باید تلاش کرد

زیاد درگیر مردم نمیشم اما این یه مورد معماییه که هیچوقت نتونستم حلش کنم

سیاست و مسائل دیگه خیلی فهمشون راحت تره تا ساز و کار احساسی و عملکردی انسانها