دقیقا زندگی چیه که من ذهنم درگیر این باشه که پشم کت فلان کارکتر گیم چقدر دقیق طراحی شده. در همون حد فقط اهمیت باید داشته باشه، نه بیشتر. واقعا نه بیشتر.

بعضیا برای فرار از سختی زندگی و درگیری ذهنی که در طول روز داشتن خودشونو سرگرم میکنن با این چیزا یک سریا هم جدی علاقه مند به کار حرفه ای تو صنعت هنر و سرگرمی هستن بخاطر همین سر این چیزا بحث میکنن

ولی کاملا قبول دارم که یک سریا واقعا بیکارن

مثلا الان باید ذوق کنم و بگم ایول. ولی خب بعد از دیدن اینکه معرفی کردن بعضی چیزها به بعضی ها چطوری باعث شد آسیب ببینن، تو این مسائل محتاط ترم می‌کنه.

من خودم گنشین رو توی کرونا بازی کردم اون زمان حتی نمیشد از خونه برم بیرون خط داستانیش و جهان باز بودن محیطش رو دوست داشتم و همیشه از بچگی یه همچین گیمی میخواستم. بعد یه ماه قصد پاک کردنش رو داشتم که به دلایلی نگهش داشتم و ادامه دادم. تو اون زمان چون داستان انگلیسی بود ، برام تمرین شنیداری خوانداری زبان هم حساب میشد پس بازی میکردم

ماموریت‌ها و پازلها و یادگیری کلمات جدید این حس رو القا میکرد که این گیم مفید واقع شده و وقتم رو تلف نکردم البته صد درصد چندباری درگیر داستان شدم و چند ساعت وقت گذاشتم روش ولی با حس پشیمونی و محدود تر کردن تایم گیم حلش کردم

این بحث مثلا شیش سال پیشه

اگه الان هم شیش ماه یکبار پلی میدم بخاطر اینه که از داستان سر دربیارم وگرنه چند ساله اکسپلور نکردم و مپ هارو نگشتم ورلد کوعست هم انجام نمیدم یعنی کلا پریموجم و به اصطلاح پول جمع نمیکنم توی گیم چون فایده ای نداره گاهی میرم تا تمرکزم روی صحبت انگلیسی بیشتر شه و مغزم رو درگیر کلمات جدید و جمله بندی های پیچیده‌ش کنم

شما هم اگه حس میکنین با دیدن انیمه یا گیم زدن وقتتون رو هدر میدین یا نمیتونین خودتون رو کنترل کنین پس دارین درست فکر میکنین یا خیلی خیلی محدود کنین خودتون رو تو این زمینه، یا کلا سمتش نرین چون چیزی نیست که راحت بتونین ازش خلاص شین

اکثر کسایی که وارد دنیای انیمه و خصوصا ژانرهای ناجور شدن بخاطر پیشنهاد یه دوست بوده و اون انیمه هم ۱۲ قسمتی بوده یعنی با یه اثر کوتاه و چند قسمتی و خلاصه، تاثیر منفی خودشو روی اونا گذاشتن