💠 انتقادهای تند نماینده مجلس خطاب به پزشکیان: درود بر رئیسی که اطرافیانش دلال و دوتابعیتی نبودند و برای رای‌آوردن وزیر یا هر هدف دیگری حاضر نبود از رهبرانقلاب هزینه کند/درود بر رئیسی عزیز که به نام وفاق توسعه نفاق نمی‌داد و از نهج‌البلاغه خرج نمیکرد! 💠 ابراهیم رضایی، نماینده دشتستان در مجلس ضمن انتقاد از عملکرد دولت گفت: درود بر رئیسی عزیز که در مقابل بيگانگان نمایش ذلت نداشت؛ درود بر رئیسی که اطرافیانش کاسب،دو تابعیتی، دلال، کارچاق‌کن و فتنه‌گر نبودند... و بجای اهدای وام های چند صد میلیاردی به اسپانسرها و رفقا و بدهکار کردن مردم به نام ناترازی به فکر حل مشکلات بود. .... ....

⭕️⭕️⭕️ ⭕️ بدون کت و کولر و پنکه، مشکل نساختن نیروگاه حل نمی‌شود/ با مردم با زبان تکریم سخن بگوئید!!! ✍داوود حشمتی: این چند خط، نقدی است بر اظهارات اخیر رئیس‌جمهور، دکتر پزشکیان؛ از سر درد و با نیت هشدار و اصلاح. اصلاح رابطه دولت و ملت — البته اگر گوشی برای شنیدن مانده باشد. در حالی که کشور با کمبود برق و انرژی روبه‌روست، رئیس‌جمهور در سفر به کرمانشاه مردم را به زندگی بدون پنکه و کولر توصیه کرده و گفت: «قدیم مگه ما کولر داشتیم؟ پنکه هم نبود. تو خونه‌هامون تو ۳۴–۳۵ درجه مشکلی داشتیم؟ حالا اگه این یه کار رو انجام بدید، من قول می‌دم کشور مشکل برق نخواهد داشت. من الان تو اتاقم اصلاً تا ۳۰ درجه هیچی روشن نمی‌کنم. عادت کردیم، کت‌مون رو درمیاریم»! مقدمه اینکه؛ ما مردم عادی، برخلاف رئیس جمهور و مدیران و کارمندان دولت، عادت نداریم با کت و شلوار در خانه زندگی کنیم که حالا مجبور شویم برای صرفه‌جویی آن را دربیاوریم. مشکل از جایی شروع می‌شود که دمای هوا دیگر با درآوردن کت و لباس حل نمی‌شود. هرچند این نکته فرعی است، اما چون خود رئیس‌جمهور آن را پیش کشیده، ناگزیر باید از همین زاویه پاسخ داد. اما اصل ماجرا جای دیگری است: شما می‌خواهید مشکل کمبود «عرضه» انرژی را با کاهش «تقاضا» حل کنید. همچنین با مردم  نه با زبان همراهی و مشارکت، بلکه با لحنی تحکم‌آمیز صحبت می‌کنید؛ گویی در مصرف انرژی خطا کرده‌اند و باید «هدایت» شوند. تصور شما این است که مردم ایران باید مثل پنجاه سال پیش زندگی کنند. لذا خطای کارمندان نزدیک به خود را به پای همه مردم ننویسید. اما با این حال مسأله را از دو زاویه قابل بررسی است: ۱.ریشه ناترازی انرژی:اگر مردم عادی به اسناد محرمانه دسترسی ندارند، شما حتماً به‌عنوان رئیس‌جمهور همه گزارش‌های مربوط به تولید و مصرف انرژی را دیده‌اید. (البته نسخه‌های افشا شده بعد از هک سال 1401 در کانال‌های غیررسمی هم موجود است!) همان‌ها نشان می‌دهند که این ناترازی، مشکل امروز و دیروز نیست و اتفاقا اصل مشکل در آینده است که با این صرفه جویی ها که انتظار دارید حل شدنی نیست. فرض بگیریم امسال را با فشار و جریمه و توبیخ مردم، بگذرانید. سال بعد چه کار کنیم؟ برق از آسمان که نمی‌بارد. این مشکلی است که باید مجموعه دولت آن را حل کند، نه مصرف‌کنندگان که ما باشیم. واقعیت این است که ساخت نیروگاه زمان‌بر است. تجهیزات ما فرسوده شده است. زیرساخت‌ها کهنه‌ شدند. اگر امروز هم زیرساختی است از برکت دهه ۸۰، است که حالا در حال فرسایش‌اند. در دهه ۹۰، اما فقط در سال‌های محدودی به لطف برجام و فروش نفت، امکان سرمایه‌گذاری اندکی فراهم شد. امروز نه از سرمایه‌گذاری خبری است، نه از بودجه توسعه. پس چرا انتظار دارید مردم با خاموش کردن کولر، مشکلی را که در پدید آمدنش نقشی نداشته‌اند را حل کنند؟ ۲.ادبیات قدرت در برابر مردم بی‌صدا حتی اگر در شرایط عادی بودیم، بازهو این لحن و بیان برای گفت‌وگو با مردم مناسب نبود؛ اما ما در شرایط عادی به سر نمی بریم.در انتخاباتی که شما رئیس‌جمهور شدید، بیش از نیمی از مردم شرکت نکردند. حتی در دور دوم، با همه تلاش‌هایی که خود ما برای رأی‌آوردنتان انجام دادیم، مشارکت زیر ۵۰ درصد باقی ماند.در چنین وضعیتی، آیا بهتر نیست با مردم همراه‌تر سخن گفته شود؟ و به‌جای توصیه به زندگی پنجاه سال قبل، نگاهی به امروز مردم داشته باشید. نگاهی بیندازید به سخنرانی اخیر ترامپ که چگونه با افکارعمومی ایرانیان سخن گفن؟ دقت نمی کنید که دقیقا می خواست بگوید ایران کشوری است که در توسعه از سایر ملل همسایه عقب مانده و اتفاقا کشورهای همسایه رشد بیشتری کردند؟ در چنینی شرایطی، حتی اگر قصد دارید مردم را برای صرفه جویی همراه کنید، راه و رسمش اینگونه نیست که با عتاب و خطاب با آنها حرف بزنید. ایران مردم بزرگواری دارد. با آنها با زبان احترام و درخواست سخن بگویید و چشم انداز امید را به آنها تقدیم کنید. حرف زدن های دستوری و حواله دادن به گذشته، درد مردم را بیشتری می‌کند. .... ....

به جهان خرم از آنم که جهان خرم از اوست عاشقم بر همه عالم که همه عالم از اوست به غنیمت شمر ای دوست دم عیسی صبح تا دل مرده مگر زنده کنی کاین دم از اوست به حلاوت بخورم زهر که شاهد ساقیست به ارادت ببرم درد که درمان هم از اوست زخم خونینم اگر به نشود به باشد خنک آن زخم که هر لحظه مرا مرهم از اوست غم و شادی بر عارف چه تفاوت دارد ساقیا باده بده شادی آن کاین غم از اوست سعدیا گر بکند سیل فنا خانهٔ عمر دل قوی دار که بنیاد بقا محکم از اوست #سعدی #شعر .... ....

.... ....

وصیت نامه خواندنی شهید آل هاشم 🔹ریالی از بیت‌المال به نفع شخصی برداشت نکردم 🔹 از جایگاهم سوءاستفاده نکردم/ از حقوق قانونی خود نیز استفاده نکردم 🔹سعی کردم اگر خیری به اسلام نرساندم ضرر هم نرسانم 🔹آرزوی شهادت داشتم تا شهادتم باعث ترویج اسلام باشد 🔹سعی کردم کسی به جهت اعمال و رفتار من به روحانیت بدبین نباشد. 💠 اللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج💠 🌼🍃🌸🍃🌼🍃🌸🍃

.... ....

🎥 نامه ترامپ نه از سر ادب، بلکه از سر ترس از اقتدار ایران بود؛ وگرنه همان کاری را می‌کرد که با عراق و افغانستان کرد 🔹داریوش سجادی، تحلیلگر سیاسی:اگر ترامپ نامه به آیت‌الله خامنه‌ای می‌دهد، این نشان دهنده اقتدار ایران است، آمریکا برای اینکه بخواهد مسئله‌اش را با کشور متخاصم حل کند، مقید به آداب دیپلماتیک نیست بلکه آن کشور را شخم می‌زند، کما اینکه افغانستان و عراق را شخم زد. .... ....

به این میگن مذاکره با دشمن نه با خنده و التماس .... ....

⭕️ میگن نیروگاه‌هایی که آقای رئیسی ساخت چی شدن؟! چرا دوباره برق داره قطع میشه؟! 🔻 پاسخ رو از #آقای_منصوری، معاون اجرایی دولت #شهید_رئیسی بشنوید. .... ....

*خودشیفتگی سیاسی* استاندار استان مرکزی مراسمی را ترتیب داده و در آن مدال افتخار به مادر خود اعطا نموده است . به چه دلیل ؟ به این دلیل که چنین فرزند برومندی را برای نظام جمهوری اسلامی تربیت کرده است !! روانشناسان می گویند شایع ترین بیماری یا اختلال رفتاری در میان سیاست مداران «خود شیفتگی» یا «نارسیسیسم» است ، این بیماری ، نوعی نابسامانی شخصیتی است که موجب علاقه ، عشق افراطی به خود و خودبزرگ بینی مقام سیاسی می شود . از نظر روانشناسان ، این بیماری می تواند «خوش خیم» یا «بدخیم» باشد در نوع خوش خیم آن مقام سیاسی به تملق و چاپلوسی و مجیز گویی توجه کرده و علاقه نشان می دهد و در نوع بد خیم آن سیاستمدار به جامعه ستیزی و آزارگری یا «سادیستیک» روی می آورد این که بالاترین مقام یک استان تمام ادارات را تعطیل و با جمع کردن مدیران استان چنین سیرکی را راه می اندازد ریشه آن را باید در مسائل روحی و روانی و شخصیت مقام سیاسی جستجو کرد.