یه چیزی مدتیه ذهنم رو درگیر کرده...
بچههیئتی بودن فقط به این نیست که توی هیئت باشیم، سینه بزنیم و اشک بریزیم.
اینها خیلی ارزشمندن، اما اگه قرار باشه بعدش همون آدم قبلی باشیم، یه جای کار میلنگه.
بچههیئتیِ واقعی وقتی عصبانی میشه فحش نمیده.
بچههیئتیِ واقعی سعی میکنه بداخلاق نباشه.
بچههیئتیِ واقعی وقتی اشتباه میکنه، دنبال توجیه نمیگرده؛ مردونه عذرخواهی
میکنه.
چون این چیزا رو از مولا علی علیهالسلام یاد گرفته.
اصلاً مگه میشه دم از نوکری این خانواده زد، اما اخلاق و رفتارمون هیچ شباهتی به صاحبخونه نداشته باشه؟
بعضی وقتا با خودم فکر میکنم ما چقدر تونستیم نوکر خوبی برای اهلبیت باشیم؟چقدر تونستیم وقتی مردم یه بچههیئتی رو میبینن، یاد ادب، احترام، معرفت و اخلاق خوب بیفتن؟
چقدر تونستیم با رفتارمون دل اهلبیت رو شاد کنیم؟
راستش رو بخواید، خودم که به خودم نگاه میکنم، میبینم هنوز خیلی عقبم.
هنوز خیلی جاها نتونستم اون نوکری باشم که ادعاش رو دارم.
اما شاید هنوز دیر نشده باشه...
بیاید از اینجا به بعد بیشتر حواسمون به خودمون باشه.
کمتر تندی کنیم.
کمتر دل بشکنیم.
کمتر قضاوت کنیم.
اگه اشتباه کردیم، عذرخواهی کنیم.
اگه حق با ما نبود، قبول کنیم.
و سعی کنیم هر روز یه قدم بیشتر شبیه
اهلبیت زندگی کنیم.
فقط برای یه چیز...
که هیچوقت کسی به خاطر رفتار من و تو نگه:
«شیعهی علی بود، ولی فلان کار اشتباه رو انجام داد.»
کاش جوری زندگی کنیم که وقتی اسم بچههیئتی میاد، قبل از هر چیزی یاد اخلاق خوب، معرفت و مردونگی بیفتن.
شاید این خودش یکی از قشنگترین مدلهای نوکری برای اهلبیت باشه:)
هدایت شده از ‹ توئیتهیئتی | 𝘵𝘸𝘦𝘦𝘵 ›
1.7M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
محرم الان vs محرم قدیم ؛
@Tweet_Heyati
242.4K حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
بس کن رباب سر به سر غم گذاشتی
اصلا خیال کن علی اصغر نداشتی…💔
4.4M حجم رسانه بالاست
مشاهده در ایتا
قول میدم اگه ورق برگرده و علیم نمیره
جوری لالایی بخونم حرمله گریهش بگیره:)💔