آدمایی که رفتن، بهت یاد ندادن که ارزش نداری. فقط نشون دادن بلد نبودن بمونن.
تو نه زیادی دوست داشتی، نه زیادی ساده بودی. فقط آدما بلد نبودن قدر یه قلبِ واقعی رو بدونن.شاید هیچکی نفهمید چه کشیدی. شاید هیچکی ندید چطور تنهایی از توی اون تاریکی عبور کردی.
ولی تو دیدی. تو خودت بودی که بیدار شدی، خودت بودی که موندی، خودت بودی که حتی وقتی همه رفتن، دست از تلاش برنداشتی.بهترین آدمایی که من دیدم، کسایی بودن که کلی زمین خوردن. کلی شکستن. کلی گریه کردن.
ولی هر بار با یه ترک عمیقتر، بازم بلند شدن.
تو هم همینطور. تو هنوز اینجایی. همین یعنی قویترین آدمیــی.
