🎼 مجموعه نواهای اسماءالله به تعداد عدد توصیه شده ✍ رسانه منتظر، آلبومی از اسماءالله پرکاربرد را به صورت «آلبومِ نواهای استودیویی» به تعداد عدد #توصیه شده همان اسم تولید کرده است. 📿 هر ذکرِ این آلبوم که مجموعه ای از اسماء الله پرکاربرد و رایج میان عموم مردم است، در هر فایل استودیویی به تعداد توصیه شده همان اسم تکرار شده است. از این آلبوم : • هم برای استفاده شخصی و #آرامش و خلوت روحی خود می‌توانید استفاده کنید، • و هم بعنوان نواهای انتظار در تلفن‌های گویا یا سالن‌ها و مکانهای انتظار ، و یا تولیدات مدیا و ... ※ حتماً و یقیناً اثرات خود را خواهد داشت. سبحان الله https://eitaa.com/arame_janam/1544 الحمدلله https://eitaa.com/arame_janam/1545 لااله الا الله https://eitaa.com/arame_janam/1546 الله اکبر https://eitaa.com/arame_janam/1547 یاغفور https://eitaa.com/arame_janam/1548 یا مبدّل https://eitaa.com/arame_janam/1549 یا دافع https://eitaa.com/arame_janam/1550 یا مانع https://eitaa.com/arame_janam/1551 یا سلطان https://eitaa.com/arame_janam/1552 │💌 @arame_janam ╰ ─ ─ ─ ─ ─ ─ ─ ─ ─ ─

📱 تحلیل درخواست منفعلانهٔ نتانیاهو از غرب 👈 برد موشک‌های ایران را روی ۴۸۰ کیلومتر نگه دارید! 🎙 پادپخش رادیو نگار؛ قسمت ۲۲ 🎧 نگرانی از توان موشکی ایران که در جنگ ۱۲ روزه قدرت خود را اثبات کرد به جایی رسیده کخ نخست‌وزیر رژیم صهیونی اخیرا اعلام کرده هر توافقی که غرب و امریکا با ایران می‌کنند باید توان موشکی ایران را هم در بر گیرد. 🎧 نتانیاهو پا را از این فراتر گذاشته و اعلام کرده اعمال محدودیت بر توان موشکی ایران به‌گونه‌ای باشد که برد بالستیک‌ها، کروزها و پهپادهای ایرانی از ۴۸۰ کیلومتر بیشتر نشود. 🎧 رادیو نگار در این قسمت به تحلیل تاکتیکی و راهبردی این موضوع و معانی پنهان در این مسأله پرداخته است. ▫️ رادیو اینترنتی نگار، پادپخش ویژۀ رسانۀ KHAMENEI.IR است که با هدف ارائۀ تحلیلی جامع از رویدادهای مرتبط به واکنش نیروهای مسلح کشورمان به تجاوزهای رژیم صهیونیستی فعالیت می‌کند. ▫️رادیو نگار در تلاش است تا در میان حجم انبوه اخبار از زاویه‌ای کلان‌تر به بررسی و تحلیل وقایع و تحولات جاری بپردازد. ▫️برای دسترسی به قسمت‌های قبلی، هشتگ #رادیو_نگار را داخل همین کانال دنبال کنید... 💻 Farsi.Khamenei.ir

👈 روزنامه «#صدای_ایران»؛ شماره ۲۷: پشت پرده یک گزافه‌گویی 📣 بیست و هفتمین شماره روزنامه اینترنتی رسانۀ KHAMENEI.IR ویژه‌ی روزهای دفاع مقدس ملت ایران در برابر تهاجم رژیم صهیونی منتشر شد. 📥 نسخه PDF را از اینجا دریافت کنید و پادپخش را بشنوید. 💻 Farsi.Khamenei.ir

🎥 وحدت تماشایی حوزه و دانشگاه امام جمعه چهاردانگه 🔻 بر دست و پنجه / قلم و دفتر دانش و آموزان و دانشجویان بوسه میزنم ! ▫️نمازجمعه چهاردانگه | ۲۰ تیر 🟠https://eitaa.com/joinchat/399638833C79b93848f0

🔹 خطبه نگار┋ فرمانده میدان؛ نه در کمینگاه ! نه در مخفیگاه! ▪️امام جمعه چهاردانگه رهبری شخصاً فرماندهی مستقیم جنگ را برعهده داشتند/ غافلگیری و اوج بحران درسطح فرماندهان ارشد نظامی با درایت و انتصابات رهبری درکمترین زمان مدیریت شد! ▫️نمازجمعه چهاردانگه | ۲۰ تیر 🟠 @SalarSanjari

○ امام جمعه چهاردانگه عهد عبودیت در مسیر ذکرالله 🔻عبودیت حقیقی، نه در ظاهر عبادات، بلکه در وفاداری کامل به رسالت الهی و پیروی از ولیّ خداست؛ که امروز، این عهد عبودیت، در شتاب به‌سوی ذکرالله و حضور در جبهه امام زمان و نایب او، معنا می‌یابد. متن کامل خطبه اول | ۲۰ تیر برای مطالعه مشروح خطبه های نماز جمعه چهاردانگه روی لینک آبی بالا کلیک کنید.

عهد عبودیت در مسیر ذکرالله عبودیت حقیقی، نه در ظاهر عبادات، بلکه در وفاداری کامل به رسالت الهی و پیروی از ولیّ خداست؛ که امروز، این عهد عبودیت، در شتاب به‌سوی ذکرالله و حضور در جبهه امام زمان و نایب او، معنا می‌یابد. شما در هر تشهّد نماز، این جمله را تکرار می‌کنید: «أشهدُ أنَّ محمّدًا عبدُه». محمد (صلى الله علیه و آله) عبد است. اما عبودیت او در چیست؟ عبودیت پیامبر به این معنا نیست که تنها بگوییم او نماز می‌خوانْد، نان حلال می‌خورد، رشوه نمی‌گرفت! این، فروکاستن عبودیت است به ظاهر عبادات. عبودیت رسول‌الله، در انجام رسالتی است که خداوند بر دوش او نهاده است؛ مأموریتی الهی که باید تا به آخر، بی‌کم‌وکاست، به انجام برسد. اگر رساند، عبد است؛ و اگر ترک گفت، مورد عتاب و غضب پروردگار قرار می‌گیرد. در قرآن کریم، آیاتی هست که به‌روشنی می‌نمایاند: اگر پیامبر (صلى الله علیه و آله) در انجام مأموریت خود سستی می‌ورزید، خداوند او را با شدیدترین تهدیدها خطاب می‌کرد. آن‌گاه که می‌فرماید: «لَنَأخُذَنَّ منه بالیمین \* ثُمَّ لَنَقطَعَنَّ منه الوَتین»؛ یعنی اگر جز آن‌چه می‌گوییم بر زبان جاری سازی، دستت را خواهیم گرفت و رگ قلبت را خواهیم برید! و همان‌گونه بود ماجرای حضرت یونس (علیه‌السلام). مأمور بود که تا پایانِ کار، در میان مردم بماند، اما از سرِ خشم و دل‌شکستگی، مأموریت را رها کرد. هرچند نماز می‌گزارد و روزه می‌داشت، اما عبودیت او در وفا به رسالت نهفته بود. و چون از آن روی برتافت، توبیخ شد، و نهنگ را فرمان آمد که او را فروبرد. انبیا، با خداوند عهد عبودیت بسته‌اند؛ عهدی که ادای رسالت، پیمان وفاداری به آن است. اما رسالت پیامبر چه بود؟ رساندن عالم به وادی ذکر. عالمی که خواب و قیام و قعودش، خنده و گریه و بازار و تجارتش، همه آغشته به یاد خدا باشد. رسول آمده بود که این عالم، رنگ ذکر گیرد. این، عهد پیامبر است؛ و این، عین عبودیت اوست. اما شیطان، در برابر این طرح قد علم می‌کند. نه آن‌که بتواند پیامبر را بلغزاند، که قدرت آن را ندارد؛ بلکه هجوم می‌آورد بر امت پیامبر. امتی که خداوند درباره‌شان فرمود: ﴿سَارِعُوا إِلَىٰ مَغْفِرَةٍ مِّن رَّبِّكُمْ وَجَنَّةٍ عَرْضُهَا كَعَرْضِ السَّمَاءِ وَالْأَرْضِ أُعِدَّتْ لِلَّذِينَ آمَنُوا بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ﴾. بندگی امت در آن است که به‌سوی مغفرت و بهشتی که خدا برای اهل ایمان فراهم کرده، بشتابند. و شیطان، در پی آن است که ایشان را از این شتاب بازدارد. عهد عبودیت پیامبر، رساندن عالم به ذکر است؛ و عهد عبودیت ما، دویدن به‌سوی آن ذکر. در سوره جمعه می‌خوانیم: ﴿يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا نُودِيَ لِلصَّلَاةِ مِن يَوْمِ الْجُمُعَةِ فَاسْعَوْا إِلَىٰ ذِكْرِ اللَّهِ﴾. یعنی چون ندای نماز جمعه برخاست، به سوی ذکر خدا بشتابید. و این ذکر کیست؟ در روایات آمده: «ذکرُ الله»، همان محمد و آل محمد است. پس، شتاب به سوی ذکرالله، شتاب به سوی رسول و اهل بیت اوست. ذکر، وردی تکراری نیست؛ ذکر، شخص است. شخصیت است. ذکر، محمد است، و آل محمد. اگر نمازت تو را از این ذکر بازدارد، آن نماز، هم‌سنگ شراب‌خواری است! اگر حجت، تو را از ذکر دور کند، آن حج، تفاوتی با تور تایلند ندارد! همچنان‌که در عاشورا، ذکرالله از مکه روانه کوفه شد؛ او، حسین بود. برخی، چون ابن‌عباس، به تفسیر قرآن پرداختند؛ برخی، چون محمد حنفیه، سرگرم فقه و شریعت گشتند؛ و برخی، چون عبدالله جعفر طیار، در خدمت خلق بودند. همه اینان، از ذکرالله عقب ماندند. قرآنشان، نمازشان، صندوق نیکوکاری‌شان، ایشان را از امام بازداشت. و این، عبودیت نیست؛ این، طغیان است. سخن این‌جاست: نباید عبودیت را سطحی دید و آن را در لایه ظاهری عبادات خلاصه کرد. نماز اول وقت، نگاه ناپاک نکردن، نان حلال خوردن، همه این‌ها واجب‌اند، اما عبودیت چیزی فراتر است. عبودیت آن است که وقتی از تو پرسیدند: در منطقه بندگی چه کردی؟ بگویی: «وقتی ندای نماز جمعه برخاست، به‌سوی ذکرالله دویدم.» این، همان عبودیتی است که در نماز شب زینب (سلام‌الله‌علیها) در عصر عاشورا تجلی یافت. نمازش، او را از خیمه‌گاه تا قتلگاه بازنداشت. در پی حسین دوید. آواره‌ی حسین شد. و این است معنای «سِلمٌ لِمَن سالمَ الحُسَین، و حربٌ لِمَن حارَبَ الحُسَین». این، بندگی است. شیطان، برای شکستن این طرح، بساط دنیا را می‌گستراند. امت را به لهو و غفلت می‌کشاند: ﴿أَلْهَاكُمُ التَّكَاثُرُ \* حَتَّىٰ زُرْتُمُ الْمَقَابِرَ﴾. با حرص، با طمع، با رنگ‌های فریبنده‌ی دنیا، انسان را سرگرم می‌کند، تا آن‌گاه که ناگاه بر لب گور رسد و ببیند عمری را بر سر سفره‌ای گذرانده که باطن آن، آتش بود. ﴿كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ \* لَتَرَوُنَّ الْجَحِيمَ﴾.

آری، حقیقت آن دنیا، جحیم است. جهنم، صرفاً آتشی برونی نیست؛ بلکه آن‌گاه که روابط اجتماعی فاسد گردد، جهنم در زمین متجلی می‌شود. اگر دوستی‌ها و دشمنی‌ها بر مدار معاویه و یزید بچرخد، این، خود جهنم است. و روز قیامت خواهند پرسید: ما امام دادیم. اگر نداده بودیم، عذری بود؛ اما دادیم. پس چرا به وادی لهو و تکاثر رفتید؟ ﴿ثُمَّ لَتُسْأَلُنَّ يَوْمَئِذٍ عَنِ النَّعِيمِ﴾. امام رضا (علیه‌السلام) فرمود: «ما النعیمُ إلّا وِلایَتُنا». نعمت حقیقی، ولایت ماست. و خدا، از این نعمت خواهد پرسید. آیا آیت‌الله العظمی امام خامنه‌ای، امتداد همان ولایت نیست؟ در قیامت خواهند پرسید: با این نعمت چه کردید؟ آیا چگونه دل‌تان آمد که او را با بن سلمان مقایسه کنید؟ با اردوغان، با نتانیاهو، با ترامپ؟! و روز قیامت، خطاب خواهد شد به شیوخ امارات و امیر قطر: «سید قائد چه کم داشت که او را وانهادید و به ترامپ پناه بردید؟!» ﴿أَلَمْ تَرَ إِلَى الَّذِينَ بَدَّلُوا نِعْمَتَ اللَّهِ كُفْرًا﴾. بد نشستند، بد معامله کردند؛ نشستند بر سفره‌ای که باطنش آتش بود. پیامبر (صلى الله علیه و آله) فرمود: «اعلموا أَنَّ الدُّنْیا بَحرٌ عَمیق، قد غَرِقَ فیهِ خَلقٌ کَثیر، و إنّ سَفینَةَ نَجاتِها أنا و أهلُ بَیتی». آری، دنیا دریای ژرفی است که خلق بسیاری در آن غرق شده‌اند؛ و تنها کشتی نجات، کشتی محمد و آل محمد است. و آیا امروز رهبری امت، بر مدار آل محمد نمی‌چرخد؟ آیا این نظام، به کشتی نجات گره نخورده؟ پس اگر کسی سوار نشود، غرق خواهد شد؛ خواه عالم باشد، خواه جاهل، خواه ثروتمند باشد، خواه فقیر. عبودیت ما، همین است؛ همین حضور، همین همراهی، همین دویدن در پی ذکر. و روز قیامت، روزی خواهد آمد با پنجاه موقف، که هر موقف هزار سال به طول انجامد: ﴿فِي يَوْمٍ كَانَ مِقْدَارُهُ خَمْسِينَ أَلْفَ سَنَةٍ﴾. پنجاه هزار سال، ایست می‌دارند تا بپرسند: چه کردی؟ کجا ایستادی؟ به کدام سو رفتی؟ و اگر بتوانی پاسخ دهی: «پسَیتُ إلی ذِکرِ الله»، آن‌گاه است که: «فَفازَ فَوزًا عَظیمًا». رستگار خواهی شد. در آن روز، از قطره شیر آب یا لامپ صد وات نمی‌پرسند؛ از نعمت ولایت می‌پرسند. از نعمت آقا. از نعمت امام. خواهند پرسید: چه کردید در آن روزگار که اسرائیل یکی‌یکی موشک می‌زد، و شما ده کیلومتر جشن غدیر برگزار کردید؟! این، عهد عبودیت است. سلیمان هم نماز می‌خواند، شاید شراب نمی‌نوشید، اما در همان روز که سر حسین را از تن جدا می‌کردند، بر سجاده نشسته بود. این نماز، اگر به امام نرساند، سودی ندارد. و اگر کسی چون وهب، مسیحی باشد اما به امام بپیوندد، او عبد است. فائز است. آیا اسماعیل هنیه، آن عالم سنی، به امام نپیوست؟ آری، آمد و کنار نعمت ایستاد. و در مقابل، برخی آیت‌الله‌ها، به دامان لندن رفتند. کدام یک عبد واقعی‌اند؟ پاسخ روشن است. عهد بندگی ما، عهد حضور است؛ حضور در جبهه‌ی امام. وزیر خارجه آمریکا آشکار می‌گوید: «مشکل ما با ایران، بر سر مسائل جزئی نیست. دعوای ما این است که آن‌ها می‌خواهند پایان تاریخ را با امام زمان رقم بزنند؛ و ما می‌خواهیم پایان تاریخ را خود بنویسیم.» اینجاست که دعوا آغاز می‌شود. و ای یهودیان! ﴿قُلْ يَا أَيُّهَا الَّذِينَ هَادُوا إِن زَعَمْتُمْ أَنَّكُمْ أَوْلِيَاءُ لِلَّهِ مِن دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ﴾. اگر راست می‌گویید که اولیای خدایید، پس چرا از مرگ می‌هراسید؟ چرا به بیمارستان‌های تل‌آویو پناه می‌برید؟ پس آری، دعوا اینجاست. خطبه اول نمازجمعه 20 تیر1404 نویسندگان : خانم رمضان زارع ، خانم غفاری ، خانم محمدی ، خانم اسدی ـــــــــــــــــــــــ #وعده_صادق #نابودی_اسرائیل #محو_حیفا ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth ╰───────────

○ امام جمعه چهاردانگه از اتاق جنگ تا دل مردم؛ حماسه‌ای به وسعت ایران 🔻در اوج جنگی تمدنی علیه ایران، رهبری معظم انقلاب با فرماندهی میدانی، مدیریت راهبردی، و اعتماد به مردم، دشمن را در عرصه روایت، سیاست، نظامی‌گری و افکار عمومی شکست داد و ملت ایران با اتحاد، بصیرت و ایمان، بار دیگر تمدن‌ساز و تاریخ‌ساز شد. متن کامل خطبه دوم | ۲۰ تیر برای مطالعه مشروح خطبه های نماز جمعه چهاردانگه روی لینک آبی بالا کلیک کنید.

از اتاق جنگ تا دل مردم؛ حماسه‌ای به وسعت ایران در اوج جنگی جهانی علیه ایران، رهبری معظم انقلاب با فرماندهی میدانی، مدیریت راهبردی، و اعتماد به مردم، دشمن را در عرصه روایت، سیاست، نظامی‌گری و افکار عمومی شکست داد و ملت ایران با اتحاد، بصیرت و ایمان، بار دیگر تمدن‌ساز و تاریخ‌ساز شد. دشمن روایت‌های متعددی منتشر کرد. یکی می‌گفت رهبری در پناهگاه پنهان شده‌اند، دیگری می‌گفت در کمینگاه هستند. اما حقیقت چه بود؟ حقیقت این است که شاگرد ایشان، قاسم سلیمانی بود؛ همان که به مرگ می‌گفت: «عروس زیبای من، تو حق منی». کسی که با گوشت و پوست و استخوان، شیفته‌ی شهادت بود؛ کسی که ترس را در خود کشته بود. متهم‌کردن چنین رهبری به ترس، نهایت بی‌انصافی است. ایشان شخصاً فرماندهی مستقیم جنگ را برعهده داشتند. این یعنی برخلاف تصور دشمن، ایشان در جایی پنهان نشده بودند تا تنها نظاره‌گر باشند و فرماندهان، بر اساس تشخیص خود تصمیم بگیرند. نه، رهبر معظم انقلاب، نقش فرمانده میدان را به تمام معنا ایفا کردند. میدان جنگ را به‌دقت مدیریت کردند. روز نخست، ما غافلگیر شدیم. صبح جمعه، ناگهان دیدیم فرمانده‌ی سپاه نیست، فرمانده‌ی هوافضا نیست، فرمانده‌ی قرارگاه خاتم نیست، فرمانده‌ی ستاد کل نیروهای مسلح هم نیست. با این‌همه، در کمتر از بیست‌وچهار ساعت، ایشان فرماندهان جدید را منصوب کردند. آیا این کار ساده‌ای‌ست؟ همین‌قدر بگویم که در چهار سال گذشته، ما برای یک شهر هم نتوانستیم شهردار تعیین کنیم. آن وقت، فرمانده کل قوا، در اوج بحران، فرماندهان ارشد نظامی را منصوب می‌کند. انتصاب در چنین سطحی، بسیار سخت است؛ چراکه نیروهای موجود باید این انتصاب را بپذیرند، همراهی کنند و فرمان‌بردار باشند. فرماندهی تنها به انتصاب ختم نشد. رهبر انقلاب، سطح، نوع، میزان و گستردگی عملیات را نیز تعیین کردند. این‌که کجا را بزنیم، چند موشک بزنیم، چه زمانی بزنیم، همه تحت فرمان مستقیم ایشان بود. البته فرماندهی به این معنا نیست که ایشان مشورت نمی‌گرفتند. اتاق جنگ، محل حضور امرا و سرداران برجسته‌ی نظام بود، اما تصمیم نهایی را ایشان می‌گرفتند. تصمیم‌ها در لحظه گرفته می‌شد و میدان در لحظه مدیریت می‌شد. افکار عمومی ایران نیز از نگاه ایشان دور نماند. معظم‌له با تحلیل دقیق از وضعیت میدان، با مردم سخن گفتند. آنان را از وضعیت جنگ آگاه کردند و سیاست‌گذاری‌های مقابله را تشریح نمودند. در کمتر از بیست‌وچهار ساعت، جامعه آرام گرفت. آیا این دستاوردی ساده است؟ در همان حال که میدان را فرماندهی می‌کردند و با مردم سخن می‌گفتند، هدایت سیاست خارجی کشور نیز در دست ایشان بود. سیاست‌های کلان وزارت خارجه، با نظر و اشراف ایشان صورت می‌گرفت. بله، شاید در برخی جزئیات، نظرات دوستان اعمال می‌شد، اما مسیر اصلی، زیر نظر مستقیم رهبر انقلاب بود. پذیرش آتش‌بس نیز با تحلیل و فرمان ایشان انجام شد. ایشان تشخیص دادند که در کجا باید آتش‌بس پذیرفته شود، در کجا حمله صورت گیرد، کجا سکوت شود. این تصمیم، تصمیمی تاکتیکی بود. رهبر انقلاب از سال‌ها پیش، کشور را برای چنین جنگی آماده کرده بودند؛ جنگی که از دل تجربه‌ی هشت سال دفاع مقدس برآمده بود. در جنگ سوریه چه کسی فرمانده میدان بود؟ در ضاحیه‌ی لبنان چه کسی حضور داشت؟ در باب‌المندب و دریای سرخ چطور؟ همین چند روز پیش، مجری شبکه الجزیره از مقام ارشد انصارالله پرسید که آیا عملیات‌ها و اشراف اطلاعاتی شما، از سوی ایران هدایت می‌شود؟ و پاسخ، با استناد به چارچوب‌های حفاظتی، معنایی روشن داشت: فرماندهی میدان، در تهران است. دشمن تصور کرده بود که در سه یا چهار روز نخست، نظام را ساقط می‌کند و ایران را تجزیه خواهد نمود. حتی با برخی افراد داخل کشور ارتباط برقرار کرده بودند. بسته‌های طبقه‌بندی‌شده می‌فرستادند؛ می‌نوشتند غیرقابل انتشار، اما دیر یا زود، اسامی برخی از آن‌ها منتشر خواهد شد و خواهید دید کسانی بودند که باور نمی‌کردید. آذربایجان را به یکی سپرده بودند، کردستان را به دیگری، اهواز را به گروهی دیگر، سیستان را هم همین‌طور. تمام توان اطلاعاتی، مالی و نظامی خود را آورده بودند؛ با این خیال که کار ایران را در کمتر از پنج روز تمام می‌کنند. اما چه شد؟ شما دست برتر میدان شدید. الله اکبر. ما با دو ابرقدرت اتمی جهان جنگیدیم. پشت سرشان اروپا بود. انگلیس، آلمان، فرانسه، ایتالیا، اسپانیا. چون درگیری، تمدنی بود. کشورهای همسایه‌ی ما، اگرچه به دلایل دیپلماتیک سکوت کرده‌ایم، در جلسات خصوصی به یکدیگر تبریک می‌گفتند. سیستم‌های راداری و اطلاعاتی‌شان کار می‌کرد. دوازده روز، جنگ جهانی شده بود. دنیا در یک سو، ملت بزرگ ایران اسلامی در سوی دیگر.

کجا شکست خوردند؟ به خداوند احد و واحد، در برابر مردم شکست خوردند. باید به پای این مردم افتاد. خاک پای‌شان را توتیای چشم کرد. گمان کرده بودند اگر حاکمیت را تضعیف کنند، اوین را بزنند، جاسوسان را بکشند، خانواده‌ی زندانیان بریزند، اعتراضات آغاز شود و در نهایت مردم خود، نظام را ساقط کنند. اما چه شد؟ یک مصاحبه را فقط ببینید. خبرنگار از دختر دانشجوی علوم پزشکی می‌پرسد: شما در آشوب‌های زن، زندگی، آزادی بودید؟ پاسخ می‌دهد: بله. می‌پرسد: دستگیر شدی؟ می‌گوید: بله. می‌پرسم: الان موافق این فضا هستی؟ پاسخ می‌دهد: اکنون جانم را فدای رهبرم می‌کنم. اینجا دشمن شکست خورد. وقتی نتوانست مردم را متشتت کند، شکست خورد. میلیاردها دلار هزینه کرده بودند تا اپوزیسیون را در برابر نظام بیاورند، اما در دوگانه‌ی وطن‌فروش و وطن‌پرست، همه برگشتند و گفتند دیگر بحث جمهوری اسلامی نیست، بحث ایران است. یکی از همان دختران دستگیرشده می‌گفت: عبای یک روحانی در این کشور، برای من امن‌تر است از آمریکا و اسرائیل. از کودکی آموخته‌ایم که آمریکا هیچ غلطی نمی‌تواند بکند. آن‌ها می‌دانند آمریکا کیست، اما ما هم می‌دانیم با آموزه‌های عاشورا، با تعلیمات حیدر کرار، با هشت سال دفاع مقدس، و با رهبری‌ای که چون شیر ایستاده، وارد میدان شده‌ایم. خطاب به مردم بزرگ ایران اسلامی می‌گویم: ای مردم ایران، از آذربایجان تا هرمزگان، از خراسان تا سیستان، شما مردم تاریخ‌ساز، حماسه‌ساز و تمدن‌سازید. مردم هیچ جای دنیا به پای شجاعت، درایت، صلابت و بصیرت شما نمی‌رسند. ای ترک و کرد و بلوچ و عرب و فارس و گیلک و مازنی، وجب به وجب این سرزمین، از فداکاری شما گواهی می‌دهد. نیم قرن است که بهترین‌های این دوران به قربان شما رفته‌اند؛ از بهشتی و مطهری و مدنی و باهنر، تا سید حسن نصرالله و آیت‌الله حکیم و سید ابراهیم رئیسی. از شهریاری و احمدی روشن و فخری‌زاده، تا طهرانچی و فریدون عباسی و سید امیرحسین فقیهی. از سپهبد قرنی تا صیاد شیرازی، از چمران تا سلیمانی و سلامی و باقری و حاجی‌زاده. پس حال که چنین است، من و همه‌ی همراهانم، از ائمه‌ی جمعه تا فضلای حوزه‌های علمیه، فدای تک‌تک شما ملت بزرگ ایرانیم. از شمال تا جنوب، از شرق تا غرب، از شیعه تا سنی، از دهه‌نودی‌ها تا دهه‌هفتادی‌ها، از دانش‌آموز تا دانشجو، از چپ تا راست، از اصول‌گرا تا اصلاح‌طلب، با هر پوشش و هر سلیقه. شما شیاطین را خوار کردید. شما شیطان را ناامید ساختید. شما اسرائیل را شکست دادید. آینده از آنِ شماست. شما بر ناخدای کشتی جمهوری اسلامی اعتماد کردید. همراه باشید. به ولایت و امامت و درایت او تکیه کنید و این کشتی را به ساحل‌های تمدن و قدرت‌های نوظهور جهانی، که در دهه‌ی آینده نام ایران بر آن‌ها خواهد درخشید، برسانید. از همین‌جا، دست دانش‌آموزان و دانشجویان ایرانی را می‌بوسم. بر خاک پای جوانان دانشگاه شریف، تهران و صنعتی سجده می‌کنم و از آنان تمنا دارم که فخری‌زاده‌ها و طهرانچی‌ها و سید امیرحسین فقیهی‌ها را بار دیگر تقدیم کنند. و ما نیز از حوزه‌ها، مطهری‌ها و بهشتی‌ها و رئیسی‌ها را تقدیم خواهیم کرد. این، معنای وحدت حوزه و دانشگاه است، ان‌شاءالله خطبه دوم نمازجمعه 20 تیر1404 نویسندگان : خانم جهانیان ، خانم قدسی ، خانم اکبری ـــــــــــــــــــــــ #وعده_صادق #نابودی_اسرائیل #محو_حیفا ╭────๛- - - - - ┅╮ │📱 @Mabaheeth ╰───────────