⛔ شوخی نگیرید! آقا #امیرالمؤمنین علیه اسلام به خدا سوگند که جدی است نه شوخی! و حقیقت است نه دروغ! مرگ را می گویم که صدای خود را به گوش همگان می رساند و همه را به سرعت می میراند؛ پس انبوه مردمان(زنده)، تو را به خود مغرور نسازد (که بپنداری مرگی در کار نیست) 📖 #نهج_البلاغه | بخشی از خطبه۱۳۲ #نهج_البلاغه_بخوانیم ╭─── │ 🌙 @Mabaheeth ╰──────────

#نهج_البلاغه | #حکمت ۳۷۹ 🏷️ پرهيز از اندوه برای روزی ❁• وَ قَالَ عليه‌السلام يَا اِبْنَ آدَمَ اَلرِّزْقُ رِزْقَانِ رِزْقٌ تَطْلُبُهُ وَ رِزْقٌ يَطْلُبُكَ فَإِنْ لَمْ تَأْتِهِ أَتَاكَ ودرودخدا بر او،فرمود: اى فرزند آدم! روزى دو گونه است، روزيى كه تو آن را جويى و روزيى كه تو را مى‌جويد كه اگر به سراغش نروى به سوى تو آيد فَلاَ تَحْمِلْ هَمَّ سَنَتِكَ عَلَى هَمِّ يَوْمِكَ كَفَاكَ كُلُّ يَوْمٍ عَلَى مَا فِيهِ فَإِنْ تَكُنِ اَلسَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ فَإِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى سَيُؤْتِيكَ فِي كُلِّ غَدٍ جَدِيدٍ مَا قَسَمَ لَكَ وَ إِنْ لَمْ تَكُنِ اَلسَّنَةُ مِنْ عُمُرِكَ فَمَا تَصْنَعُ بِالْهَمِّ فِيمَا لَيْسَ لَكَ پس اندوه سال خود را بر اندوه امروزت منه، كه بر طرف كردن اندوه هر روز از عمر تو را كافى است.اگر سال آينده در شمار عمر تو باشد همانا خداى بزرگ در هر روز سهم تو را خواهد داد و اگر از شمار عمرت نباشد تو را با اندوه آنچه كار است وَ لَنْ يَسْبِقَكَ إِلَى رِزْقِكَ طَالِبٌ وَ لَنْ يَغْلِبَكَ عَلَيْهِ غَالِبٌ وَ لَنْ يُبْطِئَ عَنْكَ مَا قَدْ قُدِّرَ لَكَ كه هرگز جوينده‌اى در گرفتن سهم روزى تو بر تو پيشى نگيرد و چيره شونده‌اى بر تو چيره نگردد و آنچه براى تو مقدّر گشته بى‌كم و كاست به تو خواهد رسيد قال الرضي و قد مضى هذا الكلام فيما تقدم من هذا الباب إلا أنه هاهنا أوضح و أشرح فلذلك كررناه على القاعدة المقررة في أول الكتاب مى‌گويم: (اين سخن امام عليه السّلام در حكمت 267 آمده؛امّا چون در اينجا همان مفاهيم آشكارتر و روشن‌تر بيان گرديد آن را بر أساس روشى كه در آغاز كتاب تذكر داديم آورديم

♻️ ترجمه فیض‌الاسلام: امام عليه السّلام (دربارۀ روزى) فرموده است: (۱) روزى دو گونه است: روزى كه تو آنرا مى‌طلبى و روزى كه آن ترا مى‌طلبد كه اگر تو به سويش نروى به سويت خواهد آمد. (۲) پس اندوه سال خود را بر اندوه روز خويش بار مكن كه هر روزى ترا روزى در آن كافى است؛ پس اگر سال (كه غمّ‌ روزى آنرا مى‌خورى) از عمر تو باشد خداوند تعالى در هر فردا كه نو شود زود بتو برساند #روزى كه قسمت كرده است، و اگر سال از عمر تو نباشد چه كار دارى غمّ‌ خورى براى چيزيكه برايت نيست. (۳) و هرگز به روزيت از تو جويايى پيشى نمى‌گيرد، و غلبه كننده‌اى بر آن بتو دست نخواهد يافت (تا آنرا از چنگ برُبايد) و هرگز آنچه برايت مقدّر شده كندى نخواهد نمود(بموقع خود مى‌رسد) سيّد رضىّ‌ «عليه الرّحمة» فرمايد: اين سخن (هر كَس روزى مقدّرش خواهد رسيد) پيش از اين در اين باب گذشت (فرمايش دويست و پنجاه و نهم) ولى چون در اينجا واضح‌تر و مشروحتر بود دوباره آنرا بيان كرديم بنا بر قاعده و پايه‌اى كه در اوّل اين كتاب (صفحۀ بيستم) گذاشته شد. ╭─── │ 🌙 @Mabaheeth ╰──────────

همان گونه كه مرحوم سيد رضى در ذيل اين كلام نورانى آورده (بخشى از) اين كلام قبلاً در كلمات قصار (حكمت 267) آمده است و همان گونه كه ديگران گفته‌اند (بخشى از آن) در نامۀ 31 كه وصاياى اميرمؤمنان على عليه السلام را به امام حسن عليه السلام منعكس مى‌كند ذكر شده است. بخش ديگرى نيز تنها در اين‌جا آمده است. به هر حال هدف اصلى امام عليه السلام اين است كه انسان‌ها را از حرص به دنيا بازدارد و به گونه‌اى نباشند كه تمام تلاش و كوشش آن‌ها براى به‌دست آوردن #رزق و #روزى باشد و از وظايف ديگر دور بمانند و لزوم تحصيل روزى را بهانۀ خود براى حرص به دنيا قرار دهند. مى‌فرمايد: «اى فرزند آدم! روزى دوگونه است يكى آن‌كه تو به‌دنبالش مى‌روى و ديگرى آن‌كه به‌دنبال تو مى‌آيد كه اگر به‌دنبالش نروى باز هم به‌سراغ تو خواهد آمد»؛ (يَا بْنَ‌ آدَمَ‌، الرِّزْقُ‌ رِزْقَانِ‌: رِزْقٌ‌ تَطْلُبُهُ‌، وَ رِزْقٌ‌ يَطْلُبُكَ‌، فَإِنْ‌ لَمْ‌ تَأْتِهِ‌ أَتَاكَ‌) به يقين همۀ روزى‌ها مقدّر است ولى بعضى مشروط است به تلاش و كوشش و سعى و كار كه اگر اين شرط حاصل نشود فراهم نخواهد شد. مانند روزى‌هايى كه از طريق كشاورزى و دامدارى و صنايع و تجارت و امثال آن حاصل مى‌شود. قسم دوم روزى‌هايى است كه مشروط به اين شرط نيست؛ بلكه ناخواسته به‌سراغ انسان مى‌آيد. مانند ارث غير منتظره‌اى كه به انسان مى‌رسد و يا سود كلانى كه بدون تلاش و كوشش از طريق ترقّى قيمت‌ها و يا هداياى غير منتظره عايد انسان مى‌گردد.

آن‌گاه امام عليه السلام چنين نتيجه مى‌گيرد: «بنابراين غم و اندوه تمام سال را بر همّ‌ و غمّ‌ امروزت اضافه مكن. غم هر روز براى آن روز كافى است»؛ (فَلَا تَحْمِلْ‌ هَمَّ‌ سَنَتِكَ‌ عَلَى هَمِّ‌ يَوْمِكَ‌! كَفَاكَ‌ كُلُّ‌ يَوْمٍ‌ عَلَى مَا فِيهِ‌) درست است كه انسان بايد آينده‌نگر باشد و تنها به فكر امروز نباشد و به همين دليل در دنيايى كه ما زندگى مى‌كنيم دولت‌ها برنامه‌هاى پنج ساله و ده ساله و پنجاه ساله دارند. منظور امام عليه السلام اين است كه حريصان را از #حرص زياد بازدارد تا به بهانۀ تأمين آينده، شب و روز در فكر دنيا نباشند. آنگاه امام عليه السلام به استدلال روشنى پرداخته، مى‌فرمايد: «اگر در تمام سال زنده بمانى و جزء #عمر تو باشد خداوند هر روز آنچه از روزى براى تو معين كرده است به تو مى‌دهد و اگر تمام آن سال جزء عمر تو نباشد چرا غم و اندوه چيزى را بخورى كه مربوط به تو نيست‌؟»؛ (فَإِنْ‌ تَكُنِ‌ السَّنَةُ‌ مِنْ‌ عُمُرِكَ‌ فَإِنَّ‌ اللّٰهَ‌ تَعَالَى سَيُؤْتِيكَ‌ فِي كُلِّ‌ غَدٍ جَدِيدٍ مَا قَسَمَ‌ لَكَ‌؛ وَ إِنْ‌ لَمْ‌ تَكُنِ‌ السَّنَةُ‌ مِنْ‌ عُمُرِكَ‌ فَمَا تَصْنَعُ‌ بِالْهَمِّ‌ فِيَما لَيْسَ‌ لَكَ‌) . بسيارند كسانى كه براى به‌دست آوردن درآمدهاى هنگفت دست و پا مى‌زنند در حالى كه تنها بخش كوچكى را از آن مصرف كرده و بقيه را براى وارثان خود مى‌گذارند و در واقع تلاشگران خسته و بى‌مزدند. هدف امام عليه السلام اين است كه اين گروه از افراد را از تلاش‌هاى بى‌حد و حساب كه #آرامش دنيا و نجات آخرت را بر باد مى‌دهد بازدارد و به گفتۀ شاعر: آن‌كه مكنت بيش از آن خواهد كه قسمت كرده‌اند گو طمع كم كن كه زحمت بيش باشد بيش را

‮در آخرين جمله به نكتۀ ديگرى در همين باره اشاره كرده، مى‌فرمايد: «(بدان) هيچ‌كَس پيش از تو نمى‌تواند روزى تو را دريافت كند و يا آن را از دست تو بيرون ببرد و آنچه براى تو مقدّر شده است بدون تأخير به تو مى‌رسد»؛ (وَ لَنْ‌ يَسْبِقَكَ‌ إِلَى رِزْقِكَ‌ طَالِبٌ‌ وَ لَنْ‌ يَغْلِبَكَ‌ عَلَيْهِ‌ غَالِبٌ‌، وَ لَنْ‌ يُبْطِىءَ‌ عَنْكَ‌ مَا قَدْ قُدِّرَ لَكَ‌) . همان‌گونه كه در بالا اشاره كرديم هرگز هدف امام عليه السلام اين نيست كه افراد را از تلاش و كوشش براى حل مشكلات اقتصادى بازدارد چراكه آن حضرت و ساير معصومين عليهم السلام در كلمات ديگر خود به اين نوع #تلاش سفارش كرده‌اند؛ بلكه هدف اين است كه با بيان اين واقعيت‌ها كه #روزى بر دوگونه است و خداوند آنچه مقدّر باشد به انسان مى‌رساند، سدّى در برابر حرص و طمع و دنياپرستى و افزون‌طلبى ايجاد كنند.

‮مرحوم سيد رضى در ذيل اين كلام حكيمانه مى‌گويد: «مضمون اين سخن در همين باب (حكمت 267) گذشت ولى چون كلام امام عليه السلام در اين‌جا واضح‌تر و مشروح‌تر بود آن را بر اساس روشى كه در آغاز كتاب تذكر داده‌ايم تكرار كرديم»؛ (قال الرضيُّ‌: و قد مضى هذا الكلام فيما تقدّم من هذا الباب، إلا أنّه هاهنا أوْضَحُ‌ و أشْرَحُ‌، فلذلِك كرّرناه على القاعدةِ‌ المقرّرة في أوّل الكتاب) . اين سخن سيد رضى اشاره به نكته‌اى است كه در مقدمۀ نهج‌البلاغه آورده و آن اين‌كه كلمات امام عليه السلام گاهى با روايات مختلف نقل شده است. سيد رضى آن را مطابق يكى از روايات نقل مى‌كند سپس به روايتى كه از طريق ديگر نقل شده و مشروح‌تر و گسترده‌تر است دست مى‌يابد و لذا آن را تكرار مى‌كند تا فايدۀ بيشترى نصيب خوانندگان گردد. در اين زمينه توضيحات ديگرى در ذيل حكمت 267 و همچنين در ذيل نامۀ 31 كه مشتمل بر حكمت‌ها و اندرزهاى فراوان خطاب به امام حسن مجتبى عليه السلام مى‌باشد، آمده است. #نهج_البلاغه_بخوانیم ╭─── │ 🌙 @Mabaheeth ╰──────────

فصل چهارم زندگی پس از زندگی با حضور تجربه گر تجربه نزدیک به #مرگ دانیال قاسمعلی 📺 تماشای فیلم برنامه : 👇 🎬 قسمت اول؛ ۳ فروردین ۱۴۰۲ 🎬 قسمت دوم؛ ۴ فروردین ۱۴۰۲ #زندگی_پس_از_زندگی #تجربه_نزدیک_به_مرگ @ch4_irib ╭─── │ 🌙 @Mabaheeth ╰──────────