+میپرسم: آیا بودن، ارزش این همه زخم را دارد؟
آیا نفس کشیدن، تنها تکرار پوچی نیست؟
اگر مرگ همان بازگشت به اصل است
پس چرا باید از آن گریخت؟
شاید رهایی در همان لحظهای نهفته باشد که چشمها برای همیشه بسته میشوند
و روح، بیوزن، از قفس تن میگریزد.
+حق با شماست هانا عزیز، درد فقط مال کسی نیست که میمیره، مال اوناییه که هرروز با جای خالیش نفس میکشن.