✍ پیام جدید رهبر انقلاب رو با دقت بخونین. آقا به شدت به دنبال «ایجاد جریان زندگی در میانه جنگ» هست. حتی تو پیام های قبلی هم اینو میشه فهمید. مثلا بحث دید و بازدید عید؛ حتی بحث سر خونه و زندگی رفتن زن و شوهرا! به نظرم یکی از دلایل انتخاب شعار اقتصادی سال هم همین نزدیک بودن به زندگی‌ه. ما وظیفه داریم امید رو با کارها و پروژه‌های توسعه‌ای تو دل مردم زنده نگه داریم. ولو اون پروژه، کشت انبوه نهال‌های مثمر در سراسر کشور باشه. هر نیروی میدان‌ساز و میدان‌دار امروز موظفه پروژه‌های اقتصادی و پروژه‌های آبادانی که میتونه مشارکت مردم رو جلب کنه، شخصا تعریف، پیگیری و اجرا کنه... https://eitaa.com/azad_nevisi

🌱 پویش ملی «امیدستان» کاشت ۵۰۰۰ اصله نهال مثمر به نیابت از شهدای عزیزمان 🔸 سهم شما برای هر اصله نهال: ۲۰۰ هزارتومان 💳 شماره کارت:

5041727010720736

💳 شماره شبا: IR

060700010001213972111001

▫️به نام موسسه عام‌المنفعه آینده‌سازان پیشرفت و نوآوری ایرانیان 🔸 ارسال رسید و ارسال نام شهید (هر دو اختیاری است): 🆔 @Omidestan_admin ‼️ جهت کسب اطلاعات بیشتر، مطالعه سابقه مجری پویش و همچنین مشاهده گزارش فعالیت‌ها به کانال پویش مراجعه نمایید: 🌱 @Omidestan_Iran

❗️این پویش توسط مجموعه مدیریتی مکرانو (شرکت دانش‌بنیان رویش نوین مستقر در شهرک علمی و تحقیقاتی اصفهان) راه‌اندازی شده است. 🔻 لطفا با حمایت مالی و انتشار پویش در گروه‌های خانوادگی، کاری و اجتماعی خود، در این کار خیر و ماندگار برای آینده پرثمر ایران سهیم باشید 🙏

♦️چابهار را جدی بگیرید من خواهش میکنم که دوستان، چابهار را جدّی بگیرند. واقعاً چابهار میتواند دروازه‌ی تجارت مملکت باشد؛ چون منطقه‌ای به این خوبی در کنار دریای عمان واقع است. آن‌وقت در مقابلش استان سیستان و بلوچستان و استان خراسان با جاده‌های ترانزیت قرار دارد. هم این مسئله و هم مسئله‌ی خطّ آهنی که بنا شده از فهرج به چابهار بیاید، به طور جدّی دنبال شود. در این زمینه گفتند [بخشهایی] حاضر به سرمایه‌گذاری هم هستند. در نظر داشته باشید که خطّ‌ آهن [فقط] برای کارگشاییِ داخل کشور نیست. این خطّ آهن ما را به دریای آزاد ارتباط میدهد و نسبت به خطّ آهن‌های دیگر اهمّیّت بیشتری پیدا میکند. 📄 بیانات رهبر شهید انقلاب - ۱۳۸۱/۱۲/۱۸ @TeyabMakoran

❗️❗️❗️بازنشر از 14 فروردین 1405 👇👇👇

❗️ "داریم نابود می‌شیم؛ زندگی برامون نمونده؛ آینده‌ بچه‌هامون به فنا رفت؛ چرا نمی‌رید بشینید توافق کنید؟ چرا جنگ رو تموم نمی‌کنید؟" ✍️ دشمن با تخریب زیرساخت‌های زندگی (فولاد، پل، دارو، برق و ...) به دنبال خسته‌کردن، ترسوندن و ناامید کردن ماست. تا کجا؟ تا جایی که جملات بالا بشه اراده و مطالبه عمومی ما... حیثیت جهانی و تمدنی دشمن در معرض نابودی‌ه و به همین دلیل ممکنه و احتمالش بالاست که جنگ رو به زندگی روزمره مردم بکشونه. اولا باید برای هر فاجعه‌ای آماده باشیم؛ نترسیم و نترسونیم. و ناامید نشیم و امیدوار کنیم. آقا سید مجتبی راهکار و فن بدل ناامید کردن مردم با تخریب زیرساخت‌ها رو گفتن بهمون: "امیدآفرینی از طریق آباد کردن و ساختن کشور و کار اقتصادی در میانه جنگ" هر کاری که نشون بده جامعه زنده‌ست، زندگی جاری‌ه و کشور هنوز در حال حرکت و پیشرفته... خواصِ میدان‌دار برای جهاد شبانه، باید برای جهاد روزانه هم برنامه‌ریزی و میدان‌سازی کنند. گروه‌های نخبگانی، فرهنگی، اقتصادی و ... به این فکر کنن که چه کار و پروژه عملی و میدانی می‌تونن انجام بدن تا مردم ببینن جریان زندگی، حرکت، سازندگی و آبادانی هنوز برقراره در کشور. اون کار و اون پروژه میتونه از کشت انبوه نهال‌های مثمر در کشور باشه که رهبر انقلاب اشاره کردن تا ایجاد جریان مردمی و رسانه‌ای و راه‌اندازی موکب‌ها برای پشتیبانی از مدیران اقتصادی و مدیران صنایع بزرگ استان‌ها جهت حفظ و ادامه جریان تولید و تعطیل نکردن صنایع (مشابه پشتیبانی از فرماندهان نظامی، مدیران اقتصادی و صنعتی کشور هم باید حمایت بشن). اگه ضرورت و فوریت این مسئله، راهبرد دشمن و خواست امام جامعه جا بیفته اولا برای خواص، اونوقت هر کسی با اضطرار و دعا مصداق کار و پروژه ای که میتونه تعریف کنه یا توش مشارکت کنه رو شخصا پیدا می‌کنه... https://eitaa.com/azad_nevisi

برای افزایش تاب‌آوری اجتماعی و عمومی، باید خواص و نخبگان، علاوه بر خیابان، برای مشارکت مردم در عرصه های اقتصادی، تولیدی، معیشتی، آبادانی و سازندگی میدان‌سازی کنند. سردادن شعار جنگ جنگ تا پیروزی در خیابان توسط مردم باید به حرکت‌های عملی در راستای افزایش تاب‌آوری و امیدآفرینی پیوست شود تا خود مردم نشان دهند شعارشان عاری از واقعیت نیست و نه تنها بزرگ‌ترین نقطه ضعف‌ کشور و آخرین کورسوی امید دشمن را می‌شناسند بلکه برای کور کردن همان کورسوی امید نیز رأسا قیام می‌کنند. اگر ضرورت و فوریت این مسئله، راهبرد دشمن و خواست امام جامعه اولا برای خواص جا بیفتد، آن وقت هر کسی با اضطرار و دعا مصداق کار و پروژه ای که می‌‌تواند تعریف کند یا در آن مشارکت کند را شخصا پیدا می‌کند. میدان و خیابان و سیاست یک ضلع چهارمی می‌خواهد که بر هر سه مورد قبلی شدیدا اثرگذار است. https://eitaa.com/azad_nevisi

✍️ «استراتژیست» کافی‌ست؛ نیاز به «تاکتیسین» داریم! "حضور مردم در خیابان باید نقش‌آفرینی انبوه و مؤثر در عرصه‌های مختلف حکمرانی اعم از اقتصادی، سیاسی و غیره تبدیل شود" باید این حرف خوب و درست را از لایه "استراتژی" به لایه "تاکتیک" منتقل کنیم؛ یعنی "راهکار" بدهیم، "روش مشارکت" طراحی کنیم. هر فرد و جمعی در حد اعتبار و توان خود، در یک موضوع کوچک یا بزرگ، در یک محله، یک روستا، یک شهرستان، یک استان یا در سطح کشور راهکاری را برای مشارکت انبوه و مؤثر مردم طراحی و شخصا یا جمعا پیاده‌سازی کند. بعد این تجربه‌ها از راهکار و روش مشارکت را رسانه‌ای کنیم؛ در رسانه‌ای کردن هم فهم ظرافت اینکه "چگونه" مشارکت رقم خورد باید محور باشد. اراده‌ها و اندیشه‌ها باید متمرکز بر طراحی تاکتیکی، عملیاتی و اجرایی باشد. آنها که این حرف‌های خوب و درست را می‌زنند نباید خودشان را بیرون از مسئله ببینند و صرفا برای دیگران استراتژی تجویز کنند. مسئله‌ اگر از درون شخص بجوشد، باید متناسب با توان و اعتبار و محدودیت‌ها و اقتضائات شخص به مرحله اجرا نزدیک شود. کوچکترین مشارکت انبوه مردم در یک موضوع، اثرات خارق‌العاده دارد؛ اما به قدری تولید راهکار و طراحی روش مشارکت سخت است که فکرش را نمی‌کنید؛ همین الان امتحانش کنید! دشواری و پیچیدگی این امر است که چیستیِ موضوع و مقیاس مشارکت را فرع ماجرا می‌کند. اینکه مشارکت انبوه و مؤثر مردم در حوزه اقتصادی (مثلا تولید یا سرمایه‌گذاری جمعی یا مصرف کالاهای داخلی) یا امور عام‌المنفعه باشد یا مشارکت‌های سیاسی (چه در سطوح محلی یا سطوح ملی و رهبری میدان و دیپلماسی و غیره) همگی فرع ماجراست. با این حال، به نظر چاره‌ای نیست؛ باید انجامش داد... https://eitaa.com/azad_nevisi