هدایت شده از سیاهمشق | سید محمدحسین دعائی
آقای جمهوری اسلامی!
هرکس نداند تو میدانی که اعتبار، احترام و ابهت امروزت، حاصل معنویت، معرفت، حکمت، بصیرت، درایت، غیرت، شجاعت، خلاقیت، مجاهدت و بالاخره شهادت این ابرمرد الهی است.
او آمد، زحمت کشید، ایستاد، گفت، نوشت، اقدام کرد، خوندل خورد، زخمزبان شنید، جنگید، خندید، گریست و رفت که تو بمانی و ببالی.
حال امروزت را میفهمم.
روز تولدت فرارسیده؛ اما دلودماغ خندیدن نداری.
در اوج غم، مجبوری به هرکس که تبریک میگوید، لبخند بزنی و تحویلش بگیری.
حق داری!
اما بدان ـ و میدانی ـ که امروز روز خوشحالی رهبر شهید ماست.
تا بود که این بود.
امسال هم که نیست، حتما در عرش، به افتخار تو ضیافتی بر پا کرده و میزبان ملکوتیهاست.
پس خوشحال باش!
بس است دیگر!
اشکهایت را پاک کن!
امروز روز توست.
نه فقط روز تولد تو، بلکه روز بالندگی و درخشندگی تو؛ روزی که دیگر همه فهمیدهاند «جمهوری اسلامی ایران» یک قدرت جهانی است.
اصلا مردم را ببین!
ببین چقدر عاشق تواند!
ببین سیشب است که پای کارت ایستادهاند!
ببین حتی آنهایی که تو را قبول نداشتند برایت سینه سپر کردهاند!
دیگر چه میخواهی؟!
بخند آقای جمهوری اسلامی!
تو بزرگترین و مهمترین میراث رهبر شهید مایی.
او به ما یاد داد که تا تو باشی، همهچیز هست.
او به ما آموخت که بدون تو، آرمانخواهی و انقلابیگری معنا ندارد.
او به ما فهماند که حفظ تو، اوجب واجبات است.
او معلم و مربی بزرگی بود.
چون حتی با رفتنش هم دنبال تثبیت اینها در جان ما بود.
خلاصه اینکه:
بمان و ببال و بخند تا ما هم با تو بمانیم و ببالیم و بخندیم.
راستی داشت یادم رفت:
تولدت مبارک!
🌻 @Smh_Doaei