سجتریس، ناخوش احوالی.

توعم اگه وسطِ بدبختیات درسُ مدرسم(همکلاسیام و دبیرایه عالیمون💆🏻‍♀) اضافه میشد همین میبودی بجان خودم

کانالو از پرایوت درآوردم یکی دوتا چیز فور کنید چندتا ادمم بیان اینور دمتونم گرم

از روزی که پاییز شده تایمی که میخوابم مهم نیست، هروقت میخوابم پا میشم یجوری سردرد دارم و همچنان خوابم میاد که از خوابیدنم پشیمون میشم

یکی از ممبرا به منم تقدیمی داده. =)

شبتون بخیر، غمتون نیز(بقولِ استاد چاووشی)

_

من شیشه کوهم، اما از وسط تا خورده‌ام تو تصور می‌کنی، چوبِ خدا را خورده‌ام نه خیال بد مکن، چوب خدا اینگونه نیست من هر آنچه خورده‌ام، از دست دنیا خورده‌ام قطره‌ام اما هزاران رود جاری در من است غرق در دشواری‌ام، انگار دریا خورده‌ام دائماً در حال تغییرم، بپرس از آینه بارها از دیدن تصویرِ خود جا خورده‌ام -فاضل نظری

خودت را تماشا کن.. بی‌قضاوت، فقط تماشا کن. چقدر محتاج تحسین هستی؟! چقدر اشتیاق داری که کسی به تو بگوید چقدر قشنگ هستی، چقدر باهوش هستی نمیخواهی باور کنی اما هستی! شنیدنِ اینها بد نیست اما ببین تو چقدر محتاج شنیدن‌شان هستی..؟ این یک چیز در ناخودآگاه توست، در یک اختلالِ ذهنی پوسته و چقدر نگران می‌شوی وقتی کسی چیزی بگوید که برخلافِ تصورات تو باشد. چقدر آزرده می‌شوی و چقدر دفاع میکنی و چقدر بحث میکنی.. این همه ترس از کجاست؟ چرا این همه اشتیاق برایِ داشتن نظر خوبِ دیگران؟ به دلیل اینکه این تنها روشِ آفرینش یک خودِ دروغین است؛ و خودِ دروغین بی‌ارزش و ارزان است چیزی که زیاد است همین است خودِ واقعی‌ات باش. پس سعی کن خودت را کشف کنی، نه اختراع . در خلوتت از خود بپرس، که من کیستم؟!.

‌