بعد از اون اتفاقه غیر قابل باوری که بعد از چهار ماه هم باور نکردم و نخواهم کرد واقعا چیزی نه شوکه میکنتم نه ناراحت انگار واقعا بی‌حس شدم نسبت به همچی .

بنده امروز سه بار با چشمان خویشتن دیدم که جانم میرود؛ و هر سه بارم کاری جز نگاه کردن و باور نکردن ازم برنیومد .

من امروز ممنونم از گردوخاک و طوفان؛ از این اشکایی که از چشمام به صورت ناخواسته در میومد، از قد کوتاهم و پاهایِ بی‌رمقم که نمیتونست حتی یک ثانیه دیگه هم وایسته یا سعی کنه که چیزی رو که نمیخواد ببینه، از اون بچه ای که داشت تو کالسکه جیغ میزد چون مامانش داشت میزد تو سرش و بچش داشت با جمعیت میرفت و گریه میکرد و من باید کمکش میکردم، از همه اینا ممنونم که باعث شدن یه بهونه دیگه داشته باشم واسه باور‌نکردن این خوابِ مسخره .

_

دیدید چیشد؟ مُرد. نه تنها روحم، بلکه عضو تپنده بدنمم مُرد . اصلا امروز من همچی برام نابود شد، پوچ شد، تموم شد حتی خودم؛ تنها چیزی که تو من‌ زندست فقط یه‌ روزنه امیده که دلیلشم همون چیزیه که باعث شد تموم شم، چون تا جایی که یادمه هیچوقت دلش نمیخواست کسی ناامید باشه..)

بله آقای خامنه‌ای. شما را من نمیشناسم. شما را آن مخاطب کم‌خرد اینترنشنال که احمقانه به‌دنبال کاخ‌ها و خانه‌های میلیون دلاری شما در لندن است نمی‌شناسد. شما را آن‌هایی که چهل‌سال عوامانه تهمت زدند و با ریختن خونت هم بیدار نشدند، نمیشناسند. شما را دانشجویی که بی‌شرمانه در دانشگاه دست جانبازت را به سخره می‌گیرد نمی‌شناسد. مست‌ها و فاجره‌ها تو را نخواهند شناخت. شما را مسئولی که اعتباری برای خون سرخت قائل نیست و میتواند به‌سادگی نادیده بگیردش نمی‌شناسد. بله آقای خامنه‌ای. شما را علامه‌ها و دانشمندانی این‌چنین می‌شناسند. که اینگونه در نود و سه سالگی و اوج فقاهت و عظمت، کمر خم کنند و چون پدری جوان از دست‌داده اشک بریزند و چون عوامی امام از دست داده برایت بخوانند که انه نزل عندک شهیدا للاسلام و القران و العتره. و دعا کنند که خدا با تو محشورشان کند.ای کشتهٔ جاهلان. ای عزیزقلب‌های عارفان. «مهدی مولایی» @m_molaie110

قابی ز عکس دوست میان اتاق ماند این قاب را برای تماشا گذاشت رفت .

بینِ دو انتخاب مانده‌ام ، همراهِ زائرانت باشم یا خدمتگزارشان ؟ ..

آری ما میخواستیم خدمتگذار زائرینت باشیم؛ اما خدمتگذار زائرینِ دیدار هایِ حسینیه‌ات که بلکه ماهم رویِ ماه شمارا ببینیم، نه اینگونه که زائرینت را از زیر دستو پایی بیرون بکشیم کا دنبال پیکرت راه افتاده!

امروز غمگینم ، مثل دیروز و پریروز و چهارماهِ پیش .

هیچوقت فکر نمیکردم با شنیدنِ یه بیت شعرِ "ما مدعیانِ صف اول بودیم، از آخر صف شهدا را چیدند" اینقد بغض خرخرمو بگیره.