نگید "بغلم کن."
مثل شاملو تو یه برگه براش بنویسید:
" آغوشت اندک جایی برای زیستن اندک جایی برای مردن و گریز از شهر."
اینجوری بدون اینکه گفته باشید بغلتون میکنه ولتونم نمیکنه. تازه هم شما بغل شدید و هم اون ذوق کرده.
یه جایی این آدمای مجازی رو ول میکنی میری در حالی که راه ارتباط هم براشون گذاشتی چون فکر میکنی اونقدر براشون اهمیت داری که بیان و بگن چیشد چرا یهو رفتی؟
ولی در واقعیت اونا تو رو فراموش کردن، خیلی درد عجیبیه
یه احساسی هم تازگیا خودم پیدا کردم، اینکه یه وقتایی نیاز دارم از همه ی آدمایی که میشناسم و نمیشناسم دور شم و برم تو خلوت خودم جایی که کسی کاری باهم نداشته باشه تا بتونم یکم آروم تر شم، ریلکس تر شم و بعد باز بتونم ادمارو تحمل کنم.
