اولین مانع موفقیت، خودتی.

بعضی آدمها فقط تا نوک بینی خودشون رو میتونند نگاه کنند، نگاه فراتر از دیده ها و شنیده ها ندارند.

زمانی که گره های غیرقابل حل زندگیم بهم فشار میارن، چشمامو میبندم و دنیا رو مثل یک فضانورد از بالا به پایین میبینم. جهان فارغ از اضطراب ها و مشکلات انسانی، به حیات و ادامه زندگی ادامه میده. پس لازم نیست برای مشکل حل نشدنی، تمام انرژی و وقتم رو صرفش کنم و اجازه آزادی فکر و روان رو به خودم ندم.

:)

جدا واقعا قراره نشه؟

واقعا قراره حسرت به دل بمونم؟

واقعا قراره تابستونم بوی مُرده ها رو بگیره؟

خب اشکالی نداره ته تهش با جارو خاک انداز تیکه های قلبمو جمع میکنم، قاب میگیرم و میزنم به دیوار.

ببین من با اون گره های غیرقابل باز شدن زندگیم کنار اومدم

اما این یکی دیگه خیلی درد داره.