در دورترین اقیانوس
ماهیِ نگاهم
ساکنِ ابدیِ سیارهٔ چشمانِ تو شد؛
سقوطِ قطرات کلمات
از ابر لبانت
شُد ضامن رویش اندام دلم!
ناگهان شعر
در نقشِ میوهٔ خونینِ ضمیرم ظاهر شد!
و تو
پس از آن بوسه که بر گونهٔ حس کاشتی؛
چیدی،
چون گلِ سرخِ حساسی
تمام احساسِ مرا....!
