یه موجودی وجود داره به اسم نوجوون ایرانی ، از بچگی براش کلی محدوده جنسیتی گذاشته میشه که فلان کار و نکن مخصوص تو نیست به درک که علاقه ات چیه و هی حسرت تو دلش میمونه تا بزرگ میشه می‌ره مدرسه درس بخونه ، تو مدرسه خورد میشه ، بهش توهین میشه کلی سختی می‌کشه فقط به خاطر اینکه خانوادش بچه همسایه رو به رخش نکنش مجبور میشه هر چرندی رو به خاطر نمره پاس کنه ، آخرشم با یک فشار مواجه میشه به اسم کنکور ، افسرده میشه ، انواع و اقسام بیماری های روحی میاد سراغش ، نسبت به همه چی و همه کس بی اعتماد میشه ، به فکر خودکشی می‌افته ، بعضی وقتا سمت مواد و سیگار میره با کلی تنش رو به رو میشه ، کل زندگیش با بچه فامیل مقایسه میشه ، احساس ناکافی بودن بهش دست میده ، تا یک نمره بد گرفت یه جور باهاش رفتار میشه انگار زیادی خنگ و بی سواده ، ته تهش میدونی به این جوان افسرده چی میگن ؟ تو دیگه چته ، جوونی دغدغه چیو داری تو زندگیت ؟ جوونای امروز از بس خوشی زده زیر دلشون این کارا رو میکنن .

هرکاری کردم دلم باهات صاف بشه نشد

مشکل از کجا بود؟من یا تو؟ شایدم هر دوتامون

در واقع ادمین ها لطف میکنن و میان تو کانال تو دارن پست میزارن چته تو؟چرا این رفتار رو داری؟

یکی رو دوست داشتم؛ اونقدر بهش فکر کردم که تصویری که ازش داشتم از خود واقعیش سبقت گرفت! بعد ها دیگه خودشو دوست نداشتم، تصور ذهنی خودمو دوست داشتم...!

سخت است به اجبار به جمعی بنشینی وقتی دلت از عالم و آدم زده باشد

به یکدیگر دروغ نگویید آدم است، باور می کند دل می بندد.

کاش کسی بیاید خیلی بچه گانه آدم را ده تا دوست داشته باشد کم ، ولی واقعی ولی واقعی...

برخی از ما فکر می کنيم دوام آوردن قویترمان میکند، اما گاهی قدرت در رها کردن است.

-

به پیکار با شب برخواسته‌ام و هر بار من میشکنم شب ماه را دارد منم که دلتنگم و نازک‌تر از دل تنگ چه؟