به خودم آمدم انگار تویی در من بود این کمی بیشتر از دل به کسی بستن بود -علیرضا آذر-

«کاش می شد تمام آدم های غمگین و تنهای جهان را در آغوش کشید، برایشان چای ریخت، کنارشان نشست و با چند کلام ساده، به لحظاتشان رنگ آرامش پاشید و حالشان را خوب کرد...🍃»

به قول محمدرضا هویدا: همچنان تنهایی را افسردگی می دانند کسانی که هنوز نوری در خود نیافته اند.

؛

و مگر زندگی چه بود؟ جز تمام همان چیزهایی که در طول زمان هیچگاه نداشتیمشان

چرا آسمونِ زندگی من اینطوریه؟ منظورم اینه که همیشه شبه‌. هیچوقت صبح نمیشه، هیچوقت خورشیدی اونجا طلوع نمیکنه، حتی خبری از ماه و ستاره‌‌ها هم نیست. فقط تاریکیه مطلقه که همه جارو پر کرده و سیاهچاله‌‌هایی که هرزگاهی منو داخل خودشون میکشونن. نمیدونم راستش خوب نیستم. شاید حتی مُرده باشم و خودم متوجه نشدم... اما از این قضیه مطمئنم که هیچوقت شبای زندگی من تموم نمیشن و بخشی از وجود من برای همیشه توی اون سیاهچاله‌ها باقی میمونه.

از تمام خنده ها، آن را بِستای که جانشین گریستن شده است... نادر ابراهیمی

وقتی یه بار یه چیزی و برای اولین بار با کسی تجربه کنی و بهت حس خوبی داده باشه ، دیگه تا ابد اون چیز به اسم اون ادم سند زده میشه ، که هزار بارم با هزار تا ادم دیگه هم که تجربش کنی دیگه هیچوقت اون حس بار اول رو بهت نمیده.

اگر همه ی دنیا پست بزنن برگردی من محکم تر بغلت میکنم

انگشت‌های بیشتری می‌خواهم ؛ تا با همه‌ی آنها به تو اشاره کنم... و فریاد بزنم :این محبوب من است...:)!

مثل قاصدکِ رها شده توی باد، رسیدم به دستش ولی فوت شدم ..