ما شعر نمی‌خونیم، یا شعر نمی‌گیم، چون شعر زیباست. ما شعر می‌خونیم، یا شعر می‌گیم، چون ما عضوی از نوع بشر هستیم. و نوع بشر سرشار از شور و اشتیاقه... پزشکی، حقوق، تجارت، یا مهندسی همه اینها برای بقای زندگی لازمند؛ اما شــــــعر، زیبایی، افسانه، عشق:) اینها چیزهایی هستند که ما به خاطرشون زنده می‌مونیم! دیالوگ/:انجمن شاعران مرده^^

مرا عشق ورزیدن می‌آموزی؟ تو خود فراگیر! چرا که من در این وادی استادم... و خدای عشق، اگر هم که باشد؛ من خود به او عشق ورزیدن خواهم آموخت:)

- هرچه گشتیم در این شهر نبود اهل دلي که بداند غم و دلتنگي و تنهایي ما.

- انکارت کردم در جمع گریه کردم برایت در خفا !

امروزی که گذشت رو میتونم بدترین روز این‌هفته ثبت کنم :)

ما دل به غم تو بسته داریم ای دوست درد تو به جان خسته داریم ای دوست گفتی که به دل شکستگان نزدیکی ما نیز دل شکسته داریم ای دوست و شب به خیر.

بوسه ای بر من بزن، من چشم میبندم‌ این شتر دیدن ندیدن را که استادی دگر

عشق ینی صد سال دیگم بهش حسی که داری توی دلت جوونه عشق یعنی همه بدونن برای اون چه کردی ولی خودش ندونه

عشق را بر یک چیز استوار گردانید و آن سرگردانی است. دوستت دارد بی آنکه بخواهی، دوست می داری بی آنکه بخواهَدَت. غم انگیز است نه ؟ و این است راز جاودانگی عشق... و شب بخیر

وقتی تو باشی برام مسکن دردی وقتی تو نباشی من کوه دردم:)