‍ در دلم چیزی ویران شده، چیزی که نمی‌دانم چیست و اضطراب و دل‌شوره مثل مِهی در ته درّه‌ای بی‌آفتاب جایش را گرفته است.باید خودم را بالا بکشم. به‌سوی روشنایی سبز و چشم اندازهای دور...

گاه‌ گاهی که دلم میگیرد به خودم میگویم: در دیاری که پر از دیوار است، به کُجا باید رفت؟ به که باید پیوست؟ به که باید دل بست؟

از من گذشت و من هم از او بگذرم با چون منی غیر محبت روا نبود ..

و من خودم را با خستگی تمام از میان این فصل عبور می دهم، فقط به امید نور کم سویی که در دوردست ها می درخشد.

_

دست ما به جای نمک ،کوکائین داره هرکس میاد سمت ما اعتماد به نفس میگیره.

:)

دیگر نه آرزویی دارم و نه کینه‌ای، آنچه که در من انسانی بود از دست دادم، گذاشتم گم بشود. در زندگانی، آدم باید یا فرشته بشود یا انسان و یا حیوان، من هیچکدام از آنها نشدم، زندگانیم برای همیشه گم شد. -آقای هدایت

هر چی بیشتر دیده باشی کمتر نمایش میدی.

مشکل اینجاست که فکر می‌کنی هنوز فرصت داری، تا وقتی که دیگه نداریش!

روی هر برگ که پا رفت ، خودم را دیدم حسّ پاییزیِ من را خودِ پایـیز نداشت ...

می‌دانی چرا عاشق شدیم؟ چون من در تو چیزی دیدم که دیگران از آن غافل بودند...