«‏أثقلُ شيء قد تحملهُ في صدرك: الكلام الّذي ضاعت فرصتُه…!» گاهی چیزی که بیش از همه بر سینه‌ات سنگینی می‌کند : حرفی‌ست که فرصت گفتنش از دست رفته...!»

اونجا که نزار قبانی میگه: اگر سخن، میانِ من و تو پایان یافت و راه‌هایِ وصال قطع شدند و جدا و غریبه گشتیم، از نو با من آشنا شو

_

از ابتدا سِرشته به عشق تُو شد گِلم تا استخوان به مهر تو شد مبتلا دلم، یک سو اگر تو باشی و سویِ دگر جهان بی میلِ یک جهانم و سمتِ تو مایلم...

از جنابِ شهریار میپرسن، شما تونستید حیدر بابا رو به فارسی ترجمه کنید؟! میگن: «هرکاری کردم یک بندش هم نشد❤️‍🩹».

مانند فرزندی که محتاجِ نگهداری ست این گریه های بی دلیل از روی ناچاری ست رنج بیابان دیدن و با کوه جنگیدن... عاشق شدن زیباترین نوع خودآزاری ست.. حسین دهلوی

با دل گفتم: «چرا نگیری کمِ عشق؟» گفتا: «نه به اختیار باشد غمِ عشق» ‌‌‌‌‌‌‌ گفتم: «نرسی به وصل!» گفتا: «شاید آواره چو من، بسی است در عالمِ عشق»

‌‌˼ نیست نِشانِ زِندِگی تآ نَرِسَد نِشانِ تو˘˘💗 ⸀ ‌

‌ که من نمی شنوم بوی خیر از این اوضاع... - حافظ

‌ دیدم که برنداشت کسی نعشم از زمین خود نعش خود به شانه گرفتم گریستم... - عفیف باختری

چشم خود بستم که چشم مستش ننگرم! ناگهان دل داد زد: دیوانه! من می‌بینمش - شهریار

‌دستم نمی‌رسد به بلندای چیدنت باید بسنده کرد به رؤیای دیدنت... - نیلوفر عاکفیان